Katten getuigen ...

Zazou zegt vaarwel ...

2012-02-12T14:00:00.006+01:00

Dag allemaal, ziehier nog enkele momentopnamen van mijn aardse bestaan. Ik denk met veel plezier terug aan alle ervaringen die ik met jullie heb mogen beleven. Ambiorix en Spooky groeten jullie en stellen het wel in dit poezenparadijs. Mijn achterpootjes kan ik weer gebruiken en mijn nieren functioneren weer naar behoren. Mijn voormalige vriendjes nemen de leiding en ik loop met hen mee. Ze laten mij alle zalige plekjes van het poezenparadijs zien. Wanneer je dit weet dan is het niet zo erg om het aardse bestaan voor het eeuwige leven te ruilen. Het is hier hemels. Ik ben hier gelukkig en heb geen zorgen meer. Mag ik jullie nog het beste wensen en we zien mekaar vast nog wel al is het in jullie dromen. Geniet en hou jullie goed. Zazou.

Kochka, een hond ...

2012-02-11T19:49:00.006+01:00

Nadat de honden elk in hun bench zijn ondergebracht, is de kust vrij voor Cleo en Kochka.
Silly en Mambo hebben hun vaste stek waar de honden niet bij kunnen alhoewel Jessy graag zou willen.
De eerstgenoemden sijpelen een voor een de woonkamer binnen die aan een grondige inspectie wordt onderworpen. Wat heeft de andere soort vandaag voor sporen nagelaten.
Nadat alles besnuffeld is, nestelen ze zich rond de kachel, die een zalige directe warmte verspreidt.
Kochka is vooral geïnteresseerd in de grote hondenmand en de geur bevalt hem zeer. Hij rolt zich zolang tot hij er als een pacha bij ligt en in slaap sukkelt. 'Zalig, hier blijf ik de hele nacht', is er op zijn snuit te lezen.
Mambo heeft altijd een zeer grote dorst. Vers water en liefst in een hondenkom van ideale grootte. Voorzichtig drinkend alsof het champagne is, laaft ze zich.
Stilaan valt een volledige rust in huis want de nacht is ondertussen ingetreden.

Zazou volgt Ambiorix …

2012-02-09T19:58:00.006+01:00

Ik voel me reeds enkele dagen slecht. Ik heb geen honger en drink liever niets. Ik wil rusten want dan word ik misschien weer gezond wakker maar rusten gaat niet want ik heb pijn en voel me ziek.
De baasjes hebben mij woensdagmorgen naar de dierenarts gevoerd. De symptomen zijn niet duidelijk en daarom is er bloed genomen voor analyse. Ondertussen is het bang afwachten maar mijn pijn gaat niet weg. Alles wat de baasjes mij aanbieden, weiger ik pertinent. Ik weet wel dat ze het goed bedoelen, maar nu even niet!
’s Avonds ga ik terug naar de dierenarts voor de uitslag. Die is niet goed. Mijn nieren werken onbehoorlijk maar het is nog niet zo heel erg. Tegen de uitdroging krijg ik subcutaan fysiologische vloeistof toegediend. Ik moet ook een Fortekor nemen om de nierfunctie weer te verbeteren. Ik krijg weer hoop want er is kans op beterschap. Ik heb dorst en drink verscheidene keren. Ik stel mezelf voortdurend gerust door te spinnen.
Vanmorgen, donderdag, is er me nog eens fysiologische vloeistof onderhuids toegediend maar iets na de middag houdt het gevoel in mijn achterpootjes plots op. Ik weet niet wat me overkomt. Ik roep uit onmacht en om geholpen te worden. Ik wil rechtstaan en elders naartoe maar kan het niet.
Na een telefoontje van het baasje met de dierenarts wordt duidelijk dat een bloedklonter mijn achterpootjes verlamd heeft.
Na een allesomvattend overleg met de dierenarts die totaal geen enkele garantie op herstel kan bieden en de vergevorderde medische situatie beslissen de baasjes dat ik mijn gevecht mag staken. Ik voel me ook steeds meer achteruit gaan.
Om 1630 uur krijg ik een verdoving waarbij ik zeer slaperig word. Ik voel me veel rustiger worden en de pijn vermindert. Van dan af weet ik niets meer.

We hebben onze poes, Zazou, laten inslapen.
We hebben gedurende drie uur voorafgaand aan de moeilijk maar enige juiste beslissing, afscheid kunnen nemen van Zazou en ze nog in de mate van het mogelijke verwend door ze te strelen, er tegen te praten en ze gerust te stellen.
Zeven jaar heeft ze aan onze zijde gestaan.
Voor de zoveelste keer worden we getroffen door verdriet en telkens weer doet het pijn. Zoiets wordt je nooit gewoon.
We gaan haar gemiauw en haar aangename gezelschap missen.

Volgende week bij dooi wordt ze in de tuin, naast Ambiorix, begraven.

Weerom een indringer ...

2012-01-21T15:27:00.006+01:00

We waren met z'n allen stilaan gewoon geraakt aan Kira, de zwarte labradoodle. We kregen het respect van de hond en wij toonden ons zachte karakter voor haar goede gedrag. En plots staat daar pal voor onze ogen een lichtbruin met zwartgrijs getinte spits geneusde snoodaard, die ons recht in de ogen kijkt van 'en ik ben vanaf nu uw nieuw speelkameraadje en ik zal u zeker niet laten winnen'.
Sinds die dag, nu bijna twee weken geleden, logeren we met z'n allen terug op de bovenste verdieping. We wagen ons alleen 's morgens of 's avonds, wanneer beide mormels van honden in hun bench opgesloten zitten, naar beneden om te eten. Alleen Mambo, die zich van geen kwaad bewust is of een hoge angstdrempel heeft, stapt vol zelfvertrouwen geregeld door het huis alsof ze hier alleen woont. Ze staat geregeld vanaf een veilige hoge plaats neus aan neus te snuffelen met Jessy, de bijna volledige Mechelse herder. Van ver houdt ze de deur in het oog. Aandachtig luistert ze of er iemand de trap afdaalt. Vertonen we onze kop achter de hoek, komt ze afgestoven als een pijl uit een boog. Het is een echte waakhond.
Hoelang deze situatie gaat duren, weten we niet, maar plezant is iets anders. Het enige dat we kunnen doen, is vooral solidair zijn. Allen tegen een, een tegen allen. We geven de nieuwkomer wat tijd en zullen dan wel verder zien. Jonge honden worden ook ouder en rustiger.

Laatste van 2011 ...

2011-12-31T13:28:00.008+01:00

We zitten met z'n allen voor het raam en kijken hoe de vogeltjes zich tegoed doen aan de zaden en noten die de baasjes in de bomen hebben gehangen. Naar buiten gaan, doen we liever niet met dit weer. Onze pootjes worden dan nat en de wind blaast onze pels in de war. En dan moeten we alle haren weer mooi op hun plaats leggen. Alhoewel we ons met veel plezier wassen want het ontspant ons. Maar vandaag vooral omdat we proper de tijdbarriëre van 2012 willen overschrijden. Misschien krijgen we vanavond iets extra in ons bakje. Laat ons er al op drinken.
Nog veel plezier in alle mogelijke vormen en tot volgend jaar.

Cleo met Halloween ...

2011-11-02T13:21:00.008+01:00

De duisternis valt, sinds enkele dagen, vroeger in want de mensenwereld heeft de tijd teruggedraaid. De baasjes blijven langer liggen en gaan later naar bed. Wij, dieren, zijn hiervan weer het slachtoffer want we moeten onze honger een uur uitstellen. Doordat het zo vroeg donker wordt, staat ons jachtinstinct vroeger dan normaal op scherp.
De tijd van geesten en spoken is weer aangebroken. De mensen herdenken hun overleden familie, vrienden, kennissen en dieren. Wij staan even stil bij Ambiorix die ons vast vanuit de poezenhemel gade slaat.
Door de duisternis in dit kleine dorp sluipen schichtig zwarte gedaanten door de geplaveide straten. Voor je het weet staan deze gure schaduwen voor jouw deur en roepen "geef ons iets of we doen je wat". Het is dan ook schrikken wanneer Cleo, slechts door het haardvuur verlicht, als een schicht komt aanlopen en een duivelse heksendans rond de krabpaal begint. We bewonderen met z'n allen, mens, kat en hond, hoe ze uitgelaten geniet van haar paaldans, grijpend naar haar staart. Na enkele minuten snelt ze weer weg de trap op om even later terug de woonkamer binnen te duiken voor het vervolg van haar vurige dans. Haar ogen spuwen vuur en haar nagels zetten zich steeds dieper in de paal. Nog enkele keren herhaalt ze haar bezwering. Na een tijdje keert de rust weer. Iedereen legt zijn of haar kop neer en dut weer in. Vanaf nu zijn we gedurende een jaar weer op ons gemak.

Allemaal binnen blijven ...

2011-10-09T12:41:00.004+02:00

Het minder goede weer heeft weer zijn intrede gedaan. We zitten met z'n allen voor het venster en kijken geboeid naar de neervallende druppels die uitdeinende kringen vormen in steeds groter wordende plassen. Naar buiten willen we helemaal niet want dan wordt onze pels nat. En het is nog koud op de koop toe. De herfst neemt stilaan de overhand en er lijkt geen weg terug naar warme dagen. We richten ons dan maar naar wat zich binnen afspeelt. Ik, Mambo, zal het baasje even gaan helpen met zijn elektronische administratie. Het zachtjes trillen en de warmte van de desktop, de bewegende cursor op het scherm en het getik van het toetsenbord wiegen mij stilletjes in slaap. Ik kijk mee naar de weersvoorspellingen maar surf even later weg naar betere en zonnige oorden.

Wassen, niet knippen ...

2011-09-04T17:21:00.003+02:00

Het is weer zover. De baasjes zijn rustig en languit geïnstalleerd op de bank. Ik, Mambo, heb net een dutje gedaan. Het eetbakje is geledigd en ik kuier een beetje rond met mijn eigenaardige vrouwelijke machopasjesstijl. Tijd voor een rondje om te kijken of er misschien in de omgeving iets veranderd is. Ik wandel de trap op maar zie, buiten een tot een bolletje opgerolde Zazou in haar mand, een over zijn gehele lengte gestrekte Kochka op het hoogste schavot van krabpaal drie en Cleo op de kleerkast in een omgekeerde hoed, geen veranderingen. Helemaal onderaan de trap ter hoogte van de straat lijkt alles net hetzelfde als voor mijn dutje. Dan maar terug naar de woonkamer om me te nestelen op mijn platenspeler. Of neen, toch niet, eerst even lekker strekken op de leuning van de bank. Oh, wat is dat, een klant in mijn salon. Even wassen en kammen. Ik leg mijn poot bovenop het hoofd van het baasje en begin zijn karige haar voorzichtig te wassen en leg daarna zijn blonde lokken mooi in de plooi. Na een kwartiertje hou ik het voor bekeken en begin ik aan mezelf. Baasje ziet er fraai uit met zijn rechtopstaande haar waarbij zijn vrouwtje in een deuk ligt van het lachen. Maar ik vind dat ik mijn werk, op basis van mijn jarenlange ervaring, zeer goed heb uitgevoerd.

Pauze ...

2011-08-08T12:18:00.006+02:00

De rust is weergekeerd. Iedereen slaapt. Nog moe van het opstaan, het uitrekken, het wassen en het ontbijt. Iedereen ligt opgerold, op de rug of hangend op zijn of haar lievelingsplekje variërend van bovenop de diepvries, in een iglo, in de zetel, op het bed, op de krabpaal, in een rieten mand, op de kleerkast, in de hangmat, op de trap, in een lege aardappelenbak, op de laptoptas, op de platendraaier, en ga zo maar door. Als het maar aangenaam en rustig ligt. 's Middags staan we nog eens op omdat we aan enkele behoeften tegemoet moeten komen. Onze grommende magen moeten gevuld worden waarna we ons nogmaals wassen om daarna een ander lievelingsplekje op te zoeken en vervolgens weer in een diepe slaap vallen. Alleen wanneer de baasjes thuis komen, worden we iets actiever. We weten dat we dan flink geknuffeld worden. Dat doet zo'n deugd, hoor. We kijken er al naar uit. 'Zucht en gaap', nu nog even dutten.

Neus aan neus ...

2011-08-08T12:01:00.007+02:00

Ik, Silly, ga graag op verkenning in de tuin en in de buurt. Er valt elke dag wel iets anders te beleven. Geritsel in de struiken of een kwetterende vogel in een boom. Soms zelfs een poes aan de andere kant van de omheining. En de geuren die je kan opsnuiven op de grond. Zeer verleidelijk. Maar kapers zijn er op de kust helaas ook. Kira, het zwarte mormel, komt dan mijn rust verstoren. Ze probeert zich zo klein mogelijk te maken om met me te willen spelen, maar haar gewicht en grootte komen mij niet zo goed uit. Ik spuw naar haar en laat me duidelijk horen om te zeggen dat ze binnen mijn persoonlijke perimeter zit waarin ik geen ander duld en dat ze een ander plekje in de tuin moet innemen. Gelukkig geeft ze het na een tijdje op of roepen de baasjes de hond bij hen wat ze dan na veel twijfel en met spijt in het hart doet. Dan kan ik eindelijk mijn gewone gang weer gaan en nestel ik mij weer knus op mijn uitkijkpost om de indrukken van het moment tot mij te laten komen.

Een avond met de familie ...

2011-04-30T11:52:00.006+02:00

Wanneer iedereen door het drukke van de dag heen is, blaast iedereen stoom af en zoekt de rust op. Het is dan met z'n allen verzamelen in de woonkamer. Het vrouwtje wordt dan lieflijk omringd door, van links naar rechts, aanhankelijke Cleo, langharige zoon Kochka, langharige moeder Mambo en alfa-wijfje Silly. De hond, Kira, ligt aan haar voeten, zoals het haar aangeleerd is, en Zazou slaapt op een rustig en ongestoord plekje en komt af en toe eens kijken hoe vredig de avond verloopt en of er voor haar ook nog een plekje in de zetel vrij is.

Geen spoor meer ...

2011-04-30T11:09:00.015+02:00

Eindelijk zijn we die loopse hondengeur kwijt. Het rode spoor dat we als grootste concurrent van de hond gedurende de laatste drie weken af en toe tegen kwamen is verdwenen. Kira is nu altijd op zoek naar reutjes waardoor de baasjes haar kort bij zich moeten houden en zeker niet uit het oog verliezen want anders zitten we hier binnen enkele maanden met nog meer van die blaffertjes en dat kunnen onze poezenoren niet verdragen. Anders vertrekken we met onze koffers.
Wanneer het zeer stil is, vertoont Zazou zich wat meer beneden en voelt zich al wat beter tussen de andere bewoners van dit huis alhoewel er soms nog luidruchtige maar kortstondige kattengevechten plaatsvinden. Vooral wanneer Kochka in onenigheid geraakt met Zazou. Mambo komt dan snel haar zoon ter hulp geschoten. Cleo maakt zich dan snel uit de voeten en Silly komt als alfa-wijfje eens poolshoogte nemen maar bemoeit zich er verder niet mee.
De tochtjes van Silly door de tuin worden alleen onderbroken door Kira die Silly eerder ziet als speelmaatje dan als vijand waardoor Silly eerst duidelijk maakt dat ze er niet mee opgezet is. Wanneer het haar teveel wordt en zich niet kan verstoppen in haar nieuwe schuilplaats dan schiet ze als een pijl door de tuin en zo naarbinnen. Kira is gelukkig iets trager in reactietijd op de korte afstand en komt ze daardoor meestal te laat om de poes de doorgang te versperren.
Van het ogenblik dat het baasje met Kira meer dan een uur door de velden, weiden met paarden en koeien, mesthopen en langs de watertoren gaat wandelen is de last van onze schouders. Dan komen we allen naar buiten om te genieten van de rust en de natuur.

Eindelijk een beetje rust ...

2011-04-09T14:25:00.005+02:00

Kira krijgt eindelijk, na ettelijke maanden, manieren. Sinds enige tijd en na veel aandringen van de baasjes en trainen is het gelukt de poezenkamer te vrijwaren van ander (on)gedierte. 's Morgens is het een drukte van jewelste aan de ontbijttafel. Met z'n vieren, Silly, Mambo, Kochka en Cleo, zitten we dan te wachten tot ons bordje gevuld wordt met lekkers. Kira blijft mooi zitten aan de deur en kijkt toe hoe we onze 'buit' verorberen. We likken het uit tot op de bodem. Nadien slurpen we als dessert nog een kommetje poezenmelk. Zazou krijgt haar ontbijt op bed want sinds Kira het huis onveilig maakt, komt ze nog amper naar beneden. Ze blijft liever op de bovenste verdieping toeven waar meer rust is en van waaruit ze de boomtoppen kan gadeslaan waarin vogels zich tegoed komen doen van bessen en spinnetjes. Daarna is het de beurt aan Kira die een slechte eter is. Ze is nogal kieskeurig in haar maaltijden. Alleen wanneer de puppykorrels gemengd zijn met vlees van welke aard ook dan pas zet ze er haar tanden in. Wij, poezen, blijven de baasjes vragen Kira verder te trainen zodat we weer onbezorgd door het huis kunnen huppelen. Nu kan dat alleen 's nachts wanneer Kira in haar kooi slaapt. Silly, onze voorzitter van de poezenvakbond, staat erop Kira verder op te voeden zoals het hoort en wij steunen haar daarin. 'Op naar rust, het huis aan de kat', scanderen we.

Een nieuwe aanvang ...

2011-01-01T11:22:00.016+01:00

Eindelijk kunnen onze poten van onze oren af alhoewel het vuurwerk afgelopen nacht slechts vanuit de verte klonk. Op het platteland is er gelukkig voldoende afstand tussen de huizen.We zijn er met z'n allen zonder 'kleerscheuren' vanaf gekomen. We vragen ons af waarom de mens eenmaal per jaar zo gek moet doen terwijl hij dat elke dag van het jaar kan doen.
Eigenlijk is de nacht niet anders verlopen dan andere nachten. Cleo laat zoals altijd horen hoe blij ze is om 's nachts alleen door het huis te kunnen lopen en links en rechts uitbundig te dansen en te springen. Mambo, Silly, Zazou en Kochka zoeken de warmte van het bed van de baasjes op. Lekker gezellig bij mekaar.Kira May, de hond, slaapt in de bench. Zij is de waakhond en moet ons verwittigen wanneer ze onraad ruikt.
Omdat het een mensengewoonte is, wensen wij dan ook maar aan iedereen een gezond en gelukkig nieuw jaar toe met een vruchtbare muizen- en vlindervangst, slaap- en speelplezier en veel tolerantiewater om bij de wijn te doen.

Cleo gaat tot het uiterste ...

2010-12-28T17:05:00.010+01:00

Het is niet gemakkelijk om te moeten samenleven met een zwart mormel dat alsmaar wil spelen en denkt dat het zeer sociaal bezig is met zijn medebewoners. Ik, en ik ben er van overtuigd niet de enige te zijn, wil rusten en slapen waar en wanneer ik wil. Na verschillende verkenningstochten tot aan de deur van de woonkamer waarbij de stilte in het huis de overtuiging bij me oproept dat er geen levende ziel te bespeuren valt, begeef ik me naar mijn favoriete plaats in de zetel. Hier word ik meestal gestreeld en geknuffeld. Ik nestel me knus als de Egyptische koningin 'Cleopatra' en kijk naar buiten waar allerlei soorten vogels zich komen tegoed doen aan een breed assortiment zaden dat hen ter beschikking wordt gesteld. Ik begin te knikkebollen en net op het moment dat ik even indommel, gaat mijn intern alarm af dat zegt dat ik niet meer alleen ben.Ik open mijn ogen en kijk verschrikt in twee fonkelende kijkers van Kira, de hond. Vanwaar ze komt en hoe ze het doet, weet ik niet maar ik maak onmiddellijk duidelijk dat ik mijn stek niet opgeef. Ik ben klaar om in de aanval te gaan en leg mijn oren al naar achteren. Met een beetje geblaas erbij lukt het me dan toch om haar een respectabele afstand te doen nemen. Natuurlijk komt er van slapen niets meer in huis. Ik zal dan maar op de baasjes wachten om een veiliger gevoel en bescherming te krijgen.

Geen weer voor poezenpoten ...

2010-12-24T10:44:00.004+01:00

Ik, Silly, sta klaar om naar buiten te gaan voor mijn dagelijks verkenningstochtje. Ik moet op mijn achterste poten gaan staan om over de rand van de sneeuw te kijken. Wanneer de buitendeur geopend wordt, verkies ik om toch maar binnen te blijven. Ik haast me terug in mijn mand en maak me snel klaar om nog maar eens een dutje te doen. Ik kan maar beter uitgerust zijn tegen dat het weer wel een wandeling toelaat.
Cleo staat ook aan het grote raam. Ze rekt zich uit en kijkt verbaasd naar het witte deken dat over de tuin gespreid ligt. Ook zij keert terug naar haar vaste stek en begint aan een zoveelste dutje.
Kochka en Mambo wagen zich wel aan een uitje. Met hun lange harige pels zijn ze beter bestand tegen dit weer. Lang duurt hun tripje niet. Zij zitten ook liever lekker binnen bij de warmte van het houtvuur.
Zazou kijkt vanuit de hoogste plaats op de krabpaal hoe de vogeltjes de gepresenteerde noten en zaden komen oppikken. Zelfs de specht komt zijn maaltijd nuttigen.
Kira, de hond, stoeit als een wilde hengst door de hoge sneeuw tot die als dikke klonters aan de poten beginnen hangen. Dan moet hij naar binnen om volledig te ontdooien.
Kortom, we vinden het nog niet zo erg om binnen te blijven. Het is alleszins rustig en dat hebben we het liefst.

Zwarte Piet doet zich voor als de Sint ...

2010-12-05T13:10:00.004+01:00

We zijn stilaan allemaal genezen van die vervelende niesziekte. Het gesnotter en genies is eindelijk van de baan. Alles gaat terug zijn normale gangetje. Zazou laat zich al wat meer zien, maar ze is er niet helemaal gerust in. Dat grote monster, Kira, schrikt haar echt af. Mambo lag vanochtend bedolven onder de lawine die Kira heet. Ze kon geen kant meer op. Gelukkig spelen de baasjes dan voor reddende engelen.
Na het opstaan en een rondje door de woonkamer, kijken we verbaasd naar buiten. Alles is wit, zover je maar kan kijken. Zijn we op een andere planeet, verhuisd of heeft iemand van de dienst decor ons een poets gebakken? We wagen ons niet naar buiten anders wordt onze buik en poten doornat. Wij blijven lekker binnen waar het warm is. Vooraleer we terug in ons nestje kruipen, verschijnt een raar wezen aan het venster.Het lijkt precies zwarte Piet die zich voordoet als Sinterklaas. Maar hij heeft geen zak met cadeautjes op zijn rug. We denken: "Het is weer Kira die interessant wil doen en in de belangstelling wil komen." We draaien ons om en zoeken onze warme slaapplaats op. Laat die hond maar buiten dan zijn we tenminste gerust.

Hatsjie ...

2010-11-23T16:08:00.008+01:00

Het is hier nogal een gesnotter. Ellende alom. Een epidemie van niesziekte (voor de poezen zoiets als griep) waait door het huis. Wij, de poezen, ondanks het feit dat we allemaal ingeënt zijn, behalve dan voor deze variant, liggen in de ziekenboeg. Net zoals bij de mensensoort die voor de winter een griepvaccin haalt en daarna toch nog de andere variant van griep krijgt. Gelukkig is het niet besmettelijk voor mensen en honden.
Cleo heeft als eerste de boel aangestoken. De baasjes hoorden haar lichtjes snotteren en af en toe licht niezen. Ze keek hen aan met een tranerige blik en likte voortdurend haar snorharen. De dierenarts schreef een antibioticakuur voor van een week. Gelukkig vormt het nemen van medicatie bij Cleo geen probleem.
Twee dagen later was het de beurt aan Silly en Zazou. Silly heeft er minder hinder van omwille van haar tweedaagse cortisonepil. Maar Zazou heeft op de koop toe nog iets op haar longen. Daarvoor is een andere vorm van antibiotica aangewezen. Het geven van pillen bij Zazou is een gevecht op leven en dood. Menige mensenvinger vertoont de indruk van tanden.
En nu begint Kochka te niezen. Voorlopig blijft alleen Mambo gevrijwaard van ziekte. Zij krijgt sinds enige maanden elke drie dagen een cortisonepil tegen astma wat de niesziekte afremt.
Het aantal toe te dienen pillen loopt dus hoog op en een kalenderschema moet worden gevolgd om er nog wijs uit te raken: Silly: 2 (elke dag) + 1 (elke 2 dagen), Mambo: 1 (elke 3 dagen), Kochka: 2 (elke dag), Zazou: 1 (elke dag), Cleo: 2 (elke dag maar vanaf vandaag weer zonder).
De baasjes niezen ook wel eens maar hebben hiervoor geen pillen nodig.
Kira schrikt zich meestal een bult wanneer er geniesd wordt wat vooral nu enorm storend is tijdens haar schoonheidsslaapjes.
Nog even en dan hebben we het allemaal gehad. Dan kunnen we eindelijk weer rustig slapen.

Cleo vol vertrouwen ...

2010-10-30T19:35:00.003+02:00

Sinds enkele weken koester ik het avondgebeuren. Wanneer de baasjes in de zetel zitten, kom ik hen vervoegen en waar ik vroeger zeer bevreesd en half wild was, nestel ik mij tegenwoordig bij het bazinneke op de schoot. Mijn vertrouwen is zienderogen gestegen. Zelfs wanneer de hond jaloers op me is en me van mijn plaatsje bij de baasjes wil verdrijven, mep ik erop los. Ik ben zelfs zo snel dat ik haar op een seconde vijf vegen uit de pan verkoop. Ik ben nu volledig ingeburgerd en sta mijn plaats niet meer af. Ik heb hiervoor Zazou naar de onderste regionen van de poezenrangschikking moeten verdringen, maar dat was de enige mogelijkheid. Ha, daar zijn de baasjes.

De verandering ...

2010-10-30T19:07:00.009+02:00

Het lijkt wel een eeuwigheid sinds het laatste verhaal. We hebben onze poten momenteel meer dan vol met die andere diersoort. Kira jaagt op ons. Ze spoort ons op opdat we met haar zouden spelen maar wij, Zazou en Cleo, blijven meestal boven op een van de slaapkamers waar zich de meest knusse slaapplaatsen bevinden. Daar horen we geen gesnuffel of zwaar geroffel van aanstormende hondenpoten. Silly is meestal buiten op verkenning om alzo te genieten van de laatste warme dagen van het jaar. Eenmaal binnen zet ze Kira op haar plaats door enkele flinke meppen uit te delen want zij blijft de baas. Mambo is geregeld het uitgekozen slachtoffer. Omdat zij haar gewone gangetje gaat, vooral wanneer het om eten gaat, en omdat ze niet over alle capaciteiten van een gezonde poes beschikt, moeten de baasjes geregeld ingrijpen. Dat ze wordt lastig gevallen door een hond, is ze na een hartelijk hapje onmiddellijk vergeten. Kochka volgt een beetje het voorbeeld van Silly. Sinds Kira meer dan negen kilogram weegt, lokt hij Kira in de richting van de trap waarbij een schuifdeur, op een kier, moet voorbijgelopen worden. Wanneer Kira haar kop hierdoor steekt, mept Kochka er duchtig op los. En telkens loopt ze in de val. En we hebben gehoord dat deze situatie nog enkele maanden kan aanhouden, tot Kira volwassen is. We zullen ons maar verder wapenen.

Cleo is koppig ...

2010-08-22T21:14:00.005+02:00

Zoals je in ons laatste verslag kan lezen, is de situatie nog altijd niet opgehelderd. KIRA MAY is vermoedelijk een blijver. Ik probeer me de hele dag weg te steken op de bovenste plank van de boekenkast. In mijn jonge jaren heb ik ook al te maken gehad met een groot wezen met zijn/haar sterke doordringende geur. En dat vond ik alles behalve aangenaam. Door mijn sterke karakter en doorzettingsvermogen ben ik toen door het oog van de naald gekropen. Alle herinneringen komen terug naar boven bij het ruiken van die hondengeur. Wanneer ik de kans krijg, ben ik weg. En het toeval wil dat de baasjes mij nog buiten laten. Maar mijn plan ligt vast. Uit protest kom ik niet meer terug. Na verwoede pogingen om mij binnen te krijgen, geven de baasjes het op. Ze gaan slapen en ik blijf lekker buiten. De maan geeft veel licht en helpt me om een muis te vangen. De tijd vliegt al spelend voorbij. Geen lawaai, behalve dan van die uil die me de hele nacht wakker houdt met zijn gekras. Een lekker zomers temperatuurtje. Gewoonweg zalig. Eindelijk rust en tijd voor mezelf. Het enige dat me tegenhoudt is het lichtjes knagen van mijn maag. Mijn honger wint het uiteindelijk van mijn koppigheid en 's morgens stap ik terug naar binnen. Ik volg vandaag dezelfde procedure en probeer het straks nog eens.

Nieuwe huisgenoot ...

2010-08-22T20:47:00.012+02:00

Nadat de rust was weergekeerd en iedereen zijn plaatsje in de hiërarchie terug gevonden had, is er plots weer een vreemde vogel komen aanspoelen. Gedaan met ons gezapig bestaan en we houden ons allemaal op een serieuze afstand. Kortom, we stellen ons asociaal op.
Na te zijn gevonden als vondeling, met drie andere broers en zussen, in een kartonnen doos achter een auto van een collega, heeft deze nieuweling van het baasje een plaats gekregen in 'ons' huis. En zoals je kan zien, is het niet iemand van ons ras. Het is zelfs een van onze grootste vijanden, namelijk een hond. Het ras is nog niet erg duidelijk. Dat moeten we nog enkele weken afwachten.
Ondertussen zijn we allen onze kluts een beetje kwijt. Zazou, Kochka en Cleo trekken zich terug op het kleinste kamertje. Silly zit veel buiten en is zeer op haar hoede. Mambo beseft wel dat er iets scheelt, maar geeft haar veroverde territorium niet prijs. Ze wordt af en toe wel eens opgejaagd, maar dat valt behoorlijk mee. Gelukkig is het mormel, ze heet eigenlijk KIRA MAY, niet luidruchtig. Hopelijk blijft dat zo. We houden jullie verder op de hoogte van onze netelige situatie.

Cleo in topconditie ...

2010-07-18T15:38:00.007+02:00

Het is iets rustiger geworden in de buurt. De flora is in volle bloei alsook de fauna. Het jachtseizoen is nu al een tijdje geopend en dat laten mijn medehuisbewoners geregeld merken. Zazou duikt het hoge gras in, aangetrokken door het geritsel. Silly sluipt de tuin rond op zoek naar vijanden en Kochka steekt speels zijn snuit onder het gras om een spoor te ontdekken. Mambo bekijkt liever alles rustig vanop een afstand. De jachtscores lopen gelijk op maar ik ben de laatste tijd goed op dreef. Ik laat zien waartoe ik allemaal in staat ben. Ik ben door het dolle heen en zo gelukkig. Na mijn zoveelste tocht door het bos heb ik beet. Tussen het gras in mijn muil heb ik een spitsmuis gevangen. Met een korte hoofdbeweging, zoals een paracommando dat doet, is de klus geklaard.Op het terras toon ik mijn prooi en ik imiteer het gevecht zoals het zich daarvoor heeft afgespeeld. In de lucht werpen van de muis, nadat ik ze uitgegraven heb, dan met twee voorpootjes opvangen, daarna een tik met links, een judoworp naar rechts en dan even rusten. Mambo heeft mij gade geslagen en mijn verhaal gezien. Ze komt eens kijken of het allemaal waar is. En ja hoor. Ook zij begint mijn verhaal na te vertellen. Ze heeft de smaak te pakken. Kochka echter komt de boel verzieken omdat mijnheer aan de muis begint te knabbelen. Walgelijk, dat doen we toch niet. Ik zal maar snel een andere gaan vangen.

Verkrachter in de buurt ...

2010-07-11T12:25:00.002+02:00

Sinds enkele weken wordt de buurt geterroriseerd door een donkergrijze Chartreux. Deze vrij rondlopende kater, waarschijnlijk zonder vaste thuis, valt alle poezen aan, besproeit en verkracht hen. Zelfs de mannetjes laat hij niet met rust. Silly en Mambo hebben met deze bandiet van zeer dichtbij kennis gemaakt. Ze stinken uren in de wind, zelfs na een wasbeurt of twee. Beiden komen het huis niet meer uit. Meneer zit ergens onder de struiken te wachten tot een lieftallige poes voorbij komt waarna hij razendsnel toeslaat. Net zoals Robin Hood maar die had andere doelen. Nu wagen de poezen zich alleen buiten in het gezelschap van de baasjes. Onze kater Kochka, die deze achterbakse aanvaller misschien wel zou aankunnen, houdt zich zelfbehoudend op de achtergrond. Alleen Cleo, sneller dan haar schaduw durft soms nog wel eens in het struikgewas verdwijnen. Misschien zal de warmte van deze dagen zijn activiteit wat doen afnemen.

Nog heel even ...

2010-06-27T12:25:00.017+02:00

Het is nu al een tijdje geleden en dit is een kattenblog dus het is zeker gepast om toch even formeel afscheid te nemen want daarvoor heb ik toen geen tijd gehad. Het ging dan ook allemaal zo snel. Ik ben er niet meer maar ik zie en ik hoor alles. Dus let op! De dag wanneer ik ben verdwenen uit jullie realiteit, was ik niet alleen. We waren met velen die dag. Het was zelfs even drummen bij de ingang van het kattenhiernamaals. Ik kon mijn ogen niet geloven. Een echt paradijs. Hier ontbreekt er niets meer. We gaan vredig met elkaar om. Er is plaats te over om te rennen zonder in mekaars vaarwater terecht te komen. Pijn en leed kennen we niet meer en honger evenmin. Kortom, dit mag voor mij eeuwig duren.
Ik wil iedereen bedanken voor de fijne tijd die ik bij jullie heb mogen doorbrengen. Ik zal jullie altijd graag blijven zien. Het ga jullie goed en misschien tot ooit? P.S.: Ter afronding nog enkele ijdele kiekjes van mijn aardse bestaan. Adieu.
AMBIORIX van 't Felixwoud

Ambiorix is plots van ons heengegaan.

2010-05-31T11:08:00.003+02:00

Sinds verleden week, net als in november 2009, hoest en niest Ambiorix dagelijks een à tweemaal fel gedurende enkele minuten. Daarna is het over en doet hij gewoon verder met wat hij bezig was. Hij heeft weer gras zitten peuzelen en er zal misschien weer een grasspriet in zijn keel zijn blijven zitten zoals geregeld gebeurt. Hij slikt niet voortdurend om het gras door zijn keel te krijgen dus alles lijkt in orde.
Vandaag gaan de baasjes toch maar voor alle zekerheid met hem en Cleo langs de dierenarts. Geen vuiltje aan de lucht want het is van eergisteren geleden dat hij nog gehoest heeft. Gisteren is er alleen een grote haarbal langs zijn slaapplaats gevonden.
In de wachtzaal aangekomen is het even wachten. Beide poezen liggen helemaal achteraan in hun reiskoffer aandachtig op de loer naar een klein keffertje dat zich redelijk rustig houdt.
Even later is het de beurt aan ons. Ambiorix komt als eerste aan bod. Hij kijkt het baasje met klein geworden oogjes aan. Dan puft hij even en daarna nog eens. Het deksel wordt snel van zijn reiskoffer getild. Er vloeit wat speeksel op zijn matje. Ambiorix wordt er snel uitgetild en is op slag zo slap als een vod geworden. De dierenarts grijpt onmiddellijk in. Ambiorix is aan het stikken, zijn tong ziet al een beetje blauw. Er wordt een buisje geïntubeerd, het ademhalingstoestel aangeschakeld en hartmassage toegepast. Maar er komt geen reactie meer. Na enkele minuten verwoed reanimeren moet er spijtig genoeg worden vastgesteld dat Ambiorix gestorven is. De oorzaak is zeer onduidelijk maar een hart- of longprobleem zal misschien aan de basis gelegen hebben.
Dit komt hard aan bij de baasjes want dit bezoekje zou eerder een routineonderzoek moeten geweest zijn.
Ambiorix wordt met eerbied terug in zijn reiskoffer gelegd. Hij mag vanaf nu thuis van zijn eeuwige rust gaan genieten. De baasjes zullen hem in de tuin op een mooi plaatsje begraven zodat hij niet te ver weg is. Het gemis is groot want op elke plaats in het huis zal hij herinnerd worden. Hoe hij roepend om aandacht vroeg, de baasjes meelokte naar zijn verschillende slaapplaatsjes om dan gestreeld te worden zodat hij kon gaan spinnen en volop genieten van de strelingen in zijn nek, het geravot en schijnvechten met zijn vriend Kochka, de winterse slaap op de benen van het bazinneke en zoveel meer.
Ambiorix, we hebben je zeer lief. We komen geregeld langs om eens een praatje te maken.

Mambo met een kater ...

2010-05-23T11:36:00.006+02:00

Het was lang geleden dat ik nog eens zo'n plezier gehad heb. Eigenlijk weet ik er niet veel meer van, maar het begin kan ik me nog altijd goed herinneren. Gisterenavond, na heel wat warm weer, kwam ik vermoeid terug van een lange wandeling door de tuin(en). Na het avondmaal koos ik nauwgezet, zoals gewoonlijk, mijn rustplaats uit. Een plaatsje van waaruit ik volledig de gebeurtenissen kan volgen. Lekker gezellig voor de televisie, waarbij alleen de natuurdocumentaires mij boeien vooral wanneer het over vogeltjes, vlinders en muisjes gaat. Het enige dat ik op dat ogenblik miste was drank. Ik drink altijd zuinig en met mate. Mijn maten lagen in de buurt en natuurlijk moest ik van elke vloeistof proeven. Zo ook van een zoet biertje. Dat ging gepaard met veel smaak naarmate de tijd vorderde.Na een tijdje is mijn licht uitgegaan of was het een mannetje met een hamer. Geen idee. Vanmorgen bij het ontwaken, had ik een zeer uitgeslapen gevoel. Straks weer gaan wandelen en vanavond misschien ...

PS: Mijn baasjes zouden er zelfs niet aan denken mij bier te laten drinken, maar het verhaal klinkt niet slecht.

Kochka verjaart ...

2010-05-18T19:17:00.007+02:00

Joepie, vanaf vandaag ben ik één jaar en volwassen. Mijn mama Mambo heeft mij verteld wat er verleden jaar op die dag is gebeurd. Hoe vlot wij met z'n vieren op de wereld kwamen en hoe ze ons vertroeteld heeft. Kijk maar bovenaan links, uiterst links. Dat was ik verleden jaar. Soms slaap ik nog in mijn kraamkamer met mijn beste vriend Ambiorix als slaapmaatje. Wij, mannen, moeten samenspannen tegen al dat vrouwelijk geweld. Omdat het vrouwtje thuis is, mag ik en de hele bende de hele dag buiten. Ik ravot als geen ander achter vlinders, insecten en spinnen. Zo kom ik volop in contact met de natuur. De omgeving begin ik redelijk goed te kennen. Wat een feest! Eten is er in overvloed vandaag waardoor ik na een tijdje geen pap meer kan zeggen. Nu ga ik even rusten vooraleer de apotheose van de avond plaatsgrijpt. Ik ben benieuwd. Maar ik voel me vanaf nu reuzengoed en beresterk. Ik wens eveneens een gelukkige verjaardag aan Simba en Kamiel, mijn broers. Ik herdenk ook even mijn in het kraambed overleden broertje, die niet sterk genoeg was om met ons op te groeien. Maar laten we daar niet te lang bij stilstaan. Ik schep nog even leven in de brouwerij. Ajuus.

Zazou bouwt ...

2010-05-16T19:47:00.002+02:00

'Zo het baasje, zo het beestje?' of is het 'zo het beestje, zo het baasje'. Ik, Zazou, ben alleszins verzot op nieuwigheden en landschapsveranderingen rondom het huis vooral de werkvoertuigen van allerlei aard, die ervoor nodig zijn, trekken mij aan. Ik laat mij meestal transporteren want dan spaar ik mijn korte pootjes en heb ik zo nog energie over om op muizen te jagen. Soms zet ik me zelfs aan het stuur en beeld ik me in dat ik bergen verzet. Ik ben van niets bang tot het voertuig gestart wordt. Dan schiet ik uit mijn startblokken recht het huis binnen en verstop mij hoog en ver weg. Hoor ik daar nog iets?

Mambo zoekt contact ...

2010-05-14T17:45:00.007+02:00

De baasjes vinden al een tijdje dat Mambo niet zomaar een poes is. Er is iets dat de andere poezen niet hebben. Ze is bijna nooit bang van mensen en vreemde voorwerpen. Ze lijkt vergeetachtig wanneer het om eten en drinken gaat en ze weet de baasjes op een speciale manier duidelijk te maken van wat ze wil.En ja, op een avond vinden ze Mambo in trance en vermoedelijk in een of ander telepatisch contact met een andere wereld. Ze heeft iets van 'ALF' of lijkt er de zus van te zijn. Misschien zegt ze wel 'MAMBO PHONE HOME' wanneer ze miauwt. Af en toe draait ze zo snel haar hoofd dat ze lijkt te verdwijnen en op te stijgen. Na een tijdje komt ze terug tot deze wereld en ze gaat terug haar gewone gangetje. Gelukkig leveren de foto's het bewijs van het buitenaardse contact.

Cleo op de kast ...

2010-04-30T19:25:00.008+02:00

Ambiorix, die stilaan zijn vertrouwen herwint, krijgt soms wat teveel vertrouwen. Cleo, het letterlijke zwarte 'schaap' maar dan kat, wordt door iedere poes, ten huize van, om beurten op stang gejaagd. Momenteel heeft Ambi niet beter gevonden dan achter Cleo aan te zitten en haar de (kleer)kast op te jagen. Daarna installeert meneer zich op het bed en doet hij, na een tijdje, dat hij zeer diep slaapt.Wanneer Cleo na enkele uren zich voorzichtig en zo geluidloos mogelijk naar beneden waagt via de vensterbank, gaan de ogen van de ondertussen grootste bandiet open en jaagt onze zwarte terug de kast op want dat is de enige uitweg die rest. Gelukkig is Cleo tweemaal zo snel dan Ambi en springt ze drie keer zo hoog. Hij kan haar nooit grijpen. Misschien is dat zijn frustratie. Wanneer de situatie te lang aanhoudt, komen de baasjes ter hulp en verjagen zeer vriendelijk maar toch kordaat de boosdoener naar een andere plek. Dankbaar komt Cleo zich dan veilig neervlijen tussen de baasjes waar ze dan gestreeld wordt. Dat vindt ze zalig. Niet veel later valt ze dan in slaap.

Op zoek naar ...

2010-03-31T18:08:00.005+02:00

Ik, Kochka, hoor geritsel aan de voordeur. Even naar beneden snellen om vast te stellen wat er gaande is. Ha, de postbode morrelt aan de brievenbus. Ik wrijf en tik met mijn voorpoten tegen het raam. Hij kijkt verbaasd in het rond maar ziet me niet. Elke dinsdag van de week duwt hij met alle moeite van de wereld een bundel reclameblaadjes door de gleuf van de bus. Omdat de baasjes die niet altijd inkijken, heb ik mij opgeofferd deze taak op mij te nemen. Ik ga dan op zoek naar de wekelijkse koopjes en kortingsbonnen. Het leven is al duur genoeg en alle reducties zijn welkom. Zo kunnen de baasjes altijd de lekkerste dingen voor ons halen. Zalig om zo al rollend te bladeren tijdens mijn vrije tijd. Oh, deze bon moet ik aanduiden of zal ik hem proberen uit te scheuren? Ik kan misschien beter even bellen.

Hoog bezoek ...

2010-03-25T19:36:00.005+01:00

Alarm! Alarm! Indringer gemeld! Alle hens aan dek! We zijn in alle staten!
Zo zouden we vroeger gereageerd hebben wanneer een rasgenoot ons terrein betrad.
Nu houden we de indringer goed in de gaten terwijl we ons onbeweeglijk zo laag mogelijk tegen de grond drukken. Silly gromt, Kochka weet niet wat hij ziet, Cleo kijkt vanuit de deuropening, Zazou vlucht naar binnen, Ambiorix graast rustig verder en Mambo, nieuwsgierig en uitnodigend als altijd, ziet misschien niet zo goed want ze gaat neus aan neus staan met de onbekende tot ze plots een niet thuis te brengen, misschien wel onaangename, geur ruikt. Ze deinst terug, maakt een ommetje rond de onwelriekende waarna ze op een veilige afstand de indringer gaat begluren.
De indringer is een kolossale kater van een van de buren. Het is niet de eerste keer dat hij langskomt. Maar het is een lieve die geen vlieg kwaad doet. Zijn postuur bezorgt hem niet veel vijanden. Hij komt altijd langs om gestreeld te worden. Hij wroet zich onder de handen van de baasjes waarna hij zich overgeeft en op zijn rug begint te spinnen. Hij wil hard gestreeld worden want hij bezit heel wat kracht. Na een tijdje houdt hij het voor gezien en vertrekt op zijn dooie gemak zonder ons nog een blik te gunnen.

Kochka weg ...

2010-03-15T09:53:00.005+01:00

Het is stil in het grote huis. Silly, Mambo, Zazou, Ambiorix en Cleo zijn buiten op stap. Ik, Kochka, zie ze lopen vanachter het raam. De zon schijnt in mijn gespleten ogen. Ik mag nog niet alleen buiten. Ik moet wachten tot het weer stabieler is.
Ik hoor het baasje aan het werk in de badkamer en het vrouwtje poetsen. Ik profiteer ervan om ongestoord het hele huis te verkennen. Zalig! Ik besnuffel alles, laat mijn geursporen na en ga op elk lekker plaatsje even liggen rusten.Enkele uren later en na het tellen van de teruggekeerde poezen, missen de baasjes mij. Iedereen is lekker van het middagmaal aan het smullen. Ik ruik het en heb ook honger. De baasjes roepen mij, maar ik kom niet opdagen. Dat verwondert hen want meestal ben ik er als de kippen bij wanneer het om eten gaat. Ik verhef mijn stem, maar er komt geen reactie. Ik hoor de baasjes de trap op en af lopen, op zoek naar mij maar ze vinden me niet. Ik roep nogmaals. Voetstappen komen dichterbij en plots gaat de kelderdeur open. Ik kwispel met mijn staart zoals een tevreden hondje dat zijn baasjes terugziet. Ik ben weer helemaal gelukkig. Ik was namelijk stiekem achter het baasje mee de kelder binnengeslopen wanneer hij gereedschap kwam halen en had mij verstopt achter de warmtepompinstallatie. Het baasje vertrok en had de deur weer dichtgedaan. Ik ben toen de kelder verder gaan verkennen en besefte na mijn verkenning dat ik helemaal alleen in het donker zat. Ik heb dan maar gewacht.
Weer een les geleerd. Geduld loont, maar laat je niet opsluiten. Stilaan leer ik zo op eigen poten te staan. Terecht komen doe ik wel. Ik vlieg naar mijn bakje en eet de inhoud gulzig op. Stel je voor dat ik straks terug ergens vast kom te zitten.

Cleo even weg ...

2010-02-13T10:45:00.006+01:00

Het is vredig in huis. Hier heerst een echte winterstop en -slaap. Ieder van ons begeeft zich om beurt van de ene slaapplaats naar een andere. We kijken naar buiten hoe de vogeltjes ons voor het raam komen uitdagen, we eten een hapje, nuttigen een drankje en 's avonds warmen we ons languit op voor het vuur van de houtkachel. We krijgen af en toe de gelegenheid om onze pootjes te strekken bij lage temperaturen, maar we blijven liever binnen. De enigen die heel even hun vel riskeren zijn de langharige Mambo, die onmiddellijk naar een vogelobservatiepost stuift, Zazou, die gedragen door een kruiwagen na twee minuten terug aan de achterdeur staat en Silly die eerder haar pootjes schudt om sneeuwvrij te blijven dan dat ze een wandelingetje doet.
Met mij, Cleo, heeft het bazinneke een ander plan. Ze lokt me zoals steeds de zetel in waar ik aanbied om me te strelen. Dit is trouwens de enige plaats waar ik aangeraakt wil worden. Ik geniet met volle teugen wanneer ze mijn nek masseert en achter mijn oren wrijft. Soms draai ik me op mijn rug en mag ze even mijn buikje voelen. Maar ik ben altijd op mijn hoede. Na een tijdje grijpt ze mij dan vast en streelt me verder op haar schoot. Zolang ik weet dat ze geen kwade bedoelingen heeft, ben ik ermee akkoord.
Maar vandaag zet ze me niet terug in de zetel. Ze steekt me in een reismand, beter bekend als de 'naardedierenartstransportkoffer'. Ik kan niet meer weg en onderga gelaten mijn lot. Ik ben zoals altijd het eerste proefkonijn van het jaar dat inentingen krijgt. Gelukkig verloopt alles, heenrit, bezoek en terugrit, zeer vlot en zonder al teveel spanningen maar met veel gepraat onderweg. Zo'n bezoek lukt meestal beter wanneer je je laat meedrijven met de 'flow'.
Terug thuis mijd ik even de zetel maar het duurt niet lang of ik lig weer op mijn vaste stek met een kriebelende hand in mijn nek. Oef, nu ben ik terug voor een jaartje op mijn gemak.

Ambiorix meldt zich ...

2010-01-16T12:10:00.004+01:00

Het gebeurt niet zo dikwijls, maar ook poezen kunnen een kou oplopen. Zo ook is het mij, Ambiorix, overkomen. Reeds enkele dagen overkomt mij, 's avonds bij het stretchen aan de krabpaal, een diepe, zware en losse hoest die toch een tiental minuten aanhoudt. Ik denk dat ik mijn longen zo ver opentrek dat er ineens veel te veel koude lucht naar binnen schiet. De baasjes wachten zoals steeds niet te lang en daar ga ik weer op pad naar de dierenarts. Het is niet de eerste keer dat ik zo zwaar hoest. Verleden jaar was er bij het 'grazen' een grasspriet blijven steken. Voor de helft in mijn keel en de andere helft in mijn neus. Slikken, hoesten en niezen hielp niet en met een pincet heeft de dierenarts toen de spriet kunnen verwijderen zonder verdere gevolgen. Vandaag is het anders. Bij de dierenarts toegekomen, is de diagnose een kou op mijn lijf en dat terwijl ik altijd voor de kachel of lekker warm ineengedoken op het bed lig! Twee spuiten in mijn billen en terug naar huis. Ik heb niet veel honger en zoek dan maar mijn vaste slaapplaats op. Na enkele dagen voel ik mij beter en dat merken de baasjes wanneer ik ze vraag om mijn bakje nog eens bij te vullen. Ik toon dat ik hen graag zie door af en toe met mijn beide ogen te pinken wanneer ze mij aankijken. Ik denk dat ik hier toch nog een lange tijd ga blijven.

Kochka gaat er voor ...

2010-01-16T11:40:00.003+01:00

Hier ben ik weer. Ik ben als eerste wakker na een, voor mij, lange 'winterslaap'. Ik heb een reuzehonger. Niet alleen nu, maar eigenlijk heb ik dat gevoel elke dag. 's Morgens wanneer ieder zijn eetbakje heeft besnuffeld en daarna heeft leeg gegeten, controleer ik nog even of iedereen wel voldoende binnen heeft om de dag rond te komen. Wanneer dit niet het geval is, zou ik de baasjes moeten verwittigen, maar de drang en vooral mijn maag is zo groot dat ik elk trogje tot op de bodem schoon lik. Het lijkt soms meer op een wereldrecordpoging om zo snel mogelijk het meest te vreten. Meestal neem ik als dessert nog een portie poezenmelk en enkele krokante kroketten. Daarna zit ik zo vol dat ik mij languit in de zetel moet neervleien want het bloed trekt dan van mijn snelle poten en hoofd naar mijn maag waardoor ik zo lui word als kabouter Lui. Het duurt niet lang of ik ben dan terug in dromenland waar het beeld van een bakje vers vlees in een of andere lekkere saus mijn gedachten passeert. Mmmm...

Cleo fotografeert ...

2010-01-03T11:57:00.005+01:00

Het is 2010 heb ik horen zeggen. Zonder er echt bij stil te staan, ben ik een nieuw jaar binnengestapt. Ik werd helemaal niet opgeschrikt door vuurwerk, luidruchtige feestvierders of zatte, jankende katten. Voornemens heb ik ook niet gemaakt. Ik wil alleen maar mijn luilekker leventje verder zetten. Op tijd en stond mijn buikje rond eten, daarna een ongestoorde zitting houden, de lekker uitziende vogeltjes bespioneren, geregeld een dutje doen, af en toe eens lekker uit de bol gaan door met allerlei speeltjes te ravotten en vooral de andere poezen zoveel mogelijk mijden om confrontaties uit de weg te gaan. Doch mijn verbazing is groot wanneer ik, na mijn dagelijks schoonheidsslaapje, de woonkamer inspecteer. De zetel is volledig gevuld met mijn katachtige huisgenoten.Alle vijf op een rij. Van links naar rechts: Mambo, Kochka, Ambiorix, Zazou en Silly. Dat moet ik snel op de gevoelige plaat vastleggen. Ziezo, het bewijs kan je hiernaast bekijken. Zou ik er nu ook gaan naast liggen?

Zazou spreekt woorden ...

2009-12-31T17:54:00.007+01:00

Vannacht, oudejaarsavond, was het niet van de poes. De kat was van huis en de muizen begonnen te dansen. Iets verderop was de kat op het spek gebonden waardoor iedereen de kat uit de boom keek. Een geniepigaard kneep de kat in het donker waarna de kat op de koord zat. Iedereen wist dat het geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken en een kat in het nauw maakt rare sprongen. Maar het eerste gewin was kattengespin, dacht hij. Hij wist er zoveel van als een kat van saffraan. In het donker zijn alle katten grijs. Daardoor kocht hij van iemand een kat in een zak. Die persoon had de kat in de zak namelijk de bel aangebonden. Die kat zette een hoge rug waardoor ze een tijd als kat en hond leefden. Nog wat later stuurde hij alleen nog zijn kat.

Poezen plannen ...

2009-12-26T10:32:00.006+01:00

Na een doordeweekse dag, want wij, katten, voelen geen verschil met gisteren, vandaag of morgen, zijn beide baasjes thuis. Het is kerstavond. Het vrouwtje heeft een hele dag op haar benen moeten staan en is vermoeid. Het baasje heeft zijn beste beentje voorgezet en dat resulteert in een zeer lekkere maaltijd waar wij ook een beetje van kunnen genieten. Ze zitten nu gezellig bij mekaar. We hebben het begrepen. Veel beweging zit er vandaag niet meer in. Ieder van ons wandelt nog een beetje rond en kiest daarna een strategische positie. Sommigen in de buurt van de baasjes en anderen op een hoge uitkijkpost of in een malse mand. Na een halfuurtje hebben we ze, zonder dat ze het beseffen, volledig ingesloten. Ze kunnen nergens meer naartoe. Wanneer ze ons strelen, beginnen we te spinnen. We vinden het reuze. Na een tijdje ligt iedereen in een slapende roes. Is dat nu het gevoel van Kerstmis?

Poezen horoscopen ...

2009-12-24T17:45:00.017+01:00

Nadat er een horoscoop voor mensen is gemaakt, bestaat er nu ook een horoscoop voor ons, katten. Wij, Silly en Zazou zijn Rammen (21 maart - 20 april), Ambiorix is een Leeuw (21 juli - 20 augustus) en Kochka is een Stier (21 april - 20 mei). Van Cleo en Mambo zijn geen geboortegegevens bekend maar dat deert hen niet zo. Geboren zijn ze alleszins! Nu we dat allemaal weten, gaan de baasjes ons nog beter begrijpen. Dat komt ons alleen maar ten goede. Nu nog de voorspellingen voor 2010 bekijken.

Zazou poetst ...

2009-12-24T13:00:00.006+01:00

Na mijn tien dagen antibiotica ziet mijn tandvlees er al veel beter uit. Het is nog een beetje rood maar ik voel me lekkerder in mijn vel. Mijn collega's vinden dat ook alhoewel ik af en toe nog eens blaas wanneer er een van hen te dicht nadert. Mijn tanden zijn nu zelfs stralend wit. Wanneer ik in het donker glimlach, heb ik licht. Grapje! Een welriekende adem heb ik wel. 's Avonds na de laatste maaltijd van de dag, is het poetstijd, net voor het slapengaan. De baasjes hebben hun handen dan vol met mij. Het baasje houdt mij stevig vast want mijn vier pootjes zoeken altijd een gaatje om te kunnen ontsnappen. Het bazinneke poetst met een vingerborstel alle restjes van tussen mijn scherpe tanden. Een geluk want anders zouden er niet veel vingers overschieten. Ik spartel vooral tegen om hen te plagen want ik moet een reputatie hoog houden. De smaak is uiteindelijk nog niet zo slecht (Parodongyl tandpasta van Virbac). Oei, daar komt ze weer. Ik zal maar weer doen alsof ik het niet graag heb.

Kochka en Mambo krijgen mail ...

2009-12-19T15:24:00.010+01:00

Na mekaar uit het oog te zijn verloren, is er e-mail nieuws. Nieuws en foto's van Kamiel, broer van Kochka en zoon van Mambo. De herinneringen liggen nog vers in het geheugen en ze roepen enkele emotionele en liefdevolle momenten op. Mambo is heel tevreden dat het zo goed gaat met haar zoon in het verre Kortenberg. Ze is fier op haar flink uit de kluiten gewassen zoon, die net zoals Kochka een deel van zijn mannelijkheid is kwijtgeraakt. Hij ziet er stralend en zelfverzekerd uit. Kochka, op zijn beurt, denkt nog aan de momenten dat hij met Kamiel er flink tegenaan is gegaan door ondere andere het voeren van schijngevechten zonder een duidelijke overwinnaar, te klimmen op alles wat mogelijk was en samen van eetbakje ruilen. Kortom, dat was nog eens een tijd.
Om jullie vaste lezers te verwennen, stel ik voor dat jullie de verschillen met mijn (vier)broer kunnen vinden. Kamiel en ik weten welke.

Mambo beleeft ...

2009-12-18T17:32:00.003+01:00

Hip hip, het is wit. En een goeie dikke laag van tien centimeter en meer. Ik moet naar buiten. Mijn fel behaarde pootjes jeuken. Dit is mijn weer. Niet voor niets dat ik wat Noors boskatbloed in mij heb. Samen met Zazou, ook een nakomelingetje van een Noorse boskat en aan de beterhand, waag ik mij aan een wandelingetje door de sneeuw op zoek naar vogeltjes. Geen van ons beiden kan er eentje vangen, maar we houden ervan om ze bezig te zien. Ieder om beurt proberen we ongezien hun voederplaats te naderen. En net op het laatste nippertje kunnen ze aan onze scherpe nagels ontsnappen. We genieten van het zwakke zonnetje, dat onze langharige pels een beetje opwarmt bij een buitentemperatuur van -5° C. Lang blijven we niet buiten want de sneeuw begint zich onderaan onze buik op te stapelen. Dus kloppen we aan en de baasjes laten ons erin. Bij de houtkachel kunnen we de binnengebrachte sneeuw laten ontdooien. Er ontstaat dan een grote plas die de baasjes weer wat dweilwerk bezorgt. Wanneer ik helemaal droog ben, ga ik nog eens buiten. Kwestie van afleiding bij deze korte dagen.

Ambiorix stunt ...

2009-12-16T21:27:00.004+01:00

Wat hoor ik toch allemaal. Ik ben van hardnekkig en vooral storend lawaai wakker geworden. Ik kijk langs de trap omlaag en zie het baasje op een ladder staan met een verfkwast. Dat heb ik al meer dan eens gezien. Maar mijn ogen gaan echt open wanneer ik de stelling van vijf meter zie. Het geopende luik van het platform staat verduiveld dicht bij de trap. Ik ga even dichterbij om de situatie in te schatten. Mm, volgens mijn berekeningen moet het kunnen. Ik maak een sierlijke en zelfzekere sprong tot op het luik maar in plaats van mijn gewicht op te vangen, wip ik even door en word ik dan, zoals op een springplank, de hoogte in geduwd en verder weg dan ik eerst berekend heb. Ik heb ook geen parachute mee, maar ben genoodzaakt mijn aangeboren kattentalent te gebruiken. Door middel van mijn staart en een krachtige lendenslag slaag ik erin om met mijn vier poten twee en een halve meter lager op de vloer tot stilstand te komen. Het baasje heeft iets gehoord en kijkt me aan. Ik geef hem een blik van 'Jij hebt zeker weer niets gezien. Awel, je hebt niets gemist.'. Ik stap terug de trap op maar niet om het opnieuw te proberen. Een ezel stoot zich geen twee keer ... Ik neem gewoon even een pauze om te bekomen en iets anders te bedenken om uit te proberen.

Zazou klaagt ...

2009-12-16T21:02:00.005+01:00

Iedereen die mijn pad kruist, krijgt ervan langs. Ik voel me ellendig. Ellendig van de pijn. Maar hoe geraak ik daarvan af? Tot op heden hebben mijn baasjes er altijd voor gezorgd dat wanneer er mij of de anderen iets scheelt, ze zonder dralen de nodige maatregelen nemen. Ik zal dus maar de aandacht proberen te trekken door tegelijk te hoesten, niezen, blazen en spuwen. Na de tweede keer hebben ze me begrepen en gegrepen. Ze kijken in mijn bek en ja hoor, ze hebben gezien dat mijn tandvlees zo rood ziet als een bloedende kalkoen. Ik spartel helemaal niet tegen wanneer de reismand voor mijn neus wordt gezet. Alleen onderweg naar de dierenarts, wie kent hem ondertussen niet, jank ik een beetje om nog meer medelijden op te wekken. Aangekomen is de diagnose snel gesteld, namelijk ontstoken tandvlees. Antibiotica pillen nemen gedurende een tiental dagen is de voorgeschreven kuur.In mijn gedachten had ik een geheel andere kuur voorgesteld. Bah, van pillen hou ik helemaal niet. Kunnen ze nu geen lekkere hap-slik-wegtabletten voor poezen maken? Of lekkere kroketjes, het maakt niet uit wat er in zit. Thuis aangekomen, voel ik me al iets beter, ook al werkt de antibiotica nog niet. Nu moet ik alleen nog maar afwachten wat het resultaat zal zijn. Ondertussen mep ik nog even Kochka opzij. En dat ze me nu maar gerust laten of het zal hun beste dag niet zijn.

Poezen pakken uit ...

2009-12-10T19:00:00.010+01:00

Na een zoek- en opruimingsactie in de garage (onze geliefde adventure plek), helpen we de baasjes met het openen en doorzoeken van verschillende dozen. Zitten daar onze pakjes van de Sint verstopt? Iedereen is braaf geweest afgelopen jaar. De inhoud is ons onbekend maar bestaat uit veel speelgoed. Een grotere doos gaat open. Ze is helemaal gevuld met takken zoals we er buiten al veel gezien hebben. De bladeren prikken als naalden. We proeven ervan maar omdat ze noch smaak noch geur hebben spuwen we enkele afgeknabbelde uiteinden op de grond. Na een tijdje sorteren en puzzelen, staat er plots een bijna plafondhoge boom in de woonkamer. Tof, daarin kunnen we straks een klimmetje wagen. Daarna komt het speelgoed erin. Gouden ballen, lintjes, sneeuwmannen, slingers en allerlei leuks. Onze pootjes jeuken al. Kochka helpt ijverig mee. Vooral de ballen zien er om te strelen uit. Ambiorix, Cleo en Zazou schuilen onder de boom, net een kamp. Van hieruit kunnen we elkaar bespieden en aanvallen. Net zoals Robin Hood. Na een uurtje ziet de groene gast er stralend uit. Vanop een afstand kijken we toe.Onze ogen blinken en onze staart gaat van links naar rechts, maar we hebben onderling afgesproken het werk van de baasjes te respecteren.
Drie dagen later wanneer het baasje onverwacht vroeger thuis komt, staat hij versteld te kijken naar de boom. Hij vermoedt dat er een stevige wind door de woonkamer moet gewaaid zijn want onder de boom liggen enkele gesneuvelde ornamenten. We komen vanachter de deur piepen en zijn benieuwd naar zijn reactie. Kochka verraadt zichzelf. Hij loopt naar binnen en begint ongestoord het 'afgewaaide' speelgoed de lucht in te gooien. Maar hij is snel afgekoeld na een straal water uit de spuitbus. We mijden de boom terug voor een tijdje want een natte vacht bezorgt ons veel werk. De baasjes zijn thuis, het speelgoed hangt terug in de boom. Maar morgen is er een andere dag ... (jeuk, jeuk)

Mysterieus rood (3) ...

2009-12-06T16:10:00.006+01:00

Bij gebrek aan bewijzen en feiten, ligt het gestarte onderzoek naar de plas bloed reeds enige tijd stil. Doch dat is buiten mij, Kochka, gerekend. Met mijn scherpe reukzin ontwaar ik een nieuw spoor. Het ruikt heerlijk. In het donker zie ik een schichtige schim. Met mijn jonge ontstuimigheid en ondoordachte inzet spring ik, onverwacht voor mijn tegenstander, moedig vooruit en zet mijn krachtige klauwen in de schouders van de gedaante. Maar het weerwerk blijft uit en ik moet, met spijt in het hart, besluiten dat ook dit een dood spoor is. Dus is er helemaal geen tip van de sluier opgelicht en iedereen is terug naar af. Hopelijk heeft het vrouwtje niets gemerkt van mijn stoerdoenerij. Voorzichtig maak ik mij uit de voeten op zoek naar een volgend spoor.

Kochka op uitstap ...

2009-12-03T11:58:00.006+01:00

(Met een hoog stemmetje) Vanmorgen ben ik vrijwillig de poezenreismand ingestapt. Ik mag de hele dag elders doorbrengen. Mijn huisgenoten hebben het me al verscheidene keren voorgedaan en vandaag heb ik het genoegen. Het ritje verloopt vlot en ik geniet van de vele nieuwe dingen om me heen. Tot de auto halt houdt voor de deur van de dierenarts, door ons beter bekend als de beul. Indien ik het geweten had, dan was ik niet meegegaan. Ik verstop me helemaal achteraan in de mand, maar mijn gewicht verraadt me. Iets later ben ik ingeslapen. Wanneer ik suf wakker word, besef ik nog niet goed waar ik ben en hoelang ik geslapen heb. Dit kamertje ken ik niet. Het is er donker en iets verder beweegt er nog iets. Geen rasgenoot maar ook iets met oren, haar en een snuit, een hondje. We kijken mekaar aan met vragende ogen omdat geen van ons beiden weet wat er nog onze richting kan uit komen. Mijn kruis prikt, ruikt eigenaardig en doet een beetje pijn. Ik heb geen notie van wat dat moet voorstellen, maar wanneer ik iets tegen het hondje zeg, schrik ik me een aap. Mijn stem is gebroken. Neen, geen mooie zware basstem, maar een hoge falsetstem à la Johan Museeuw. Is er een link tussen de pijn en de hoge stem? Ik ga me alleszins belachelijk maken bij mijn huisgenoten. Ik zal nog maar wat rusten, misschien is het straks beter. Ik word wakker wanneer ik enkele bekende stemmen hoor, namelijk die van het baasje en zijn vrouwtje. Komen ze me halen? Ja, hoor. Ik ben blij en begin onmiddellijk te spinnen. De pijn in mijn kruis vergeet ik hierbij. Thuis gekomen, moet ik iedereen onmiddellijk op de hoogte brengen en tonen wat ik beleefd heb. Ambiorix geeft me nog wat goede raad voor de volgende dagen en dan duik ik opgelucht mijn lievelingsnest in om te vergeten.

Mambo heeft lief ...

2009-11-30T19:12:00.002+01:00

Zoals ik je vroeger reeds vertelde, is de enige die bij mij thuis is gebleven, Kochka. De laatste tijd valt hij mij meer lastig dan ik zelf wil en dan moet ik hem een knauw geven. Dat is de enige manier om hem te stoppen. Hij heeft nog zoveel te leren. Het wordt echter stilaan tijd dat hij op zijn eigen poten gaat staan. Altijd maar spelen, iedereen achtervolgen, besluipen, schijnaanvallen, in de nek bijten doch niet echt doorbijten, het eten uit de bakjes van de andere poezen oppeuzelen. En wanneer hij dan na dit alles echt moe is, durft hij dicht tegen me aankruipen. Je kan er op dat moment niet boos op zijn. Dus neem ik mijn zoon in mijn armen en doen we een tukje.

Kochka leert ...

2009-11-29T12:49:00.005+01:00

Ik heb mijn eigen televisie ontdekt. Een super de luxe model want wanneer je je neus tegen het scherm duwt, krijg je zelfs een zeer breed beeld net zoals wanneer je onder een aquarium doorloopt. Wanneer je dan spreekt, klinkt het zo heel dof. Alleen scheelt er iets met het beeld. Normaal rolt het of is het vervormt omwille van de magneten die defect zijn. Maar hier draait het rond en rond en ik kan er niets van maken. En aan de binnenzijde van het scherm klotst water. Niet normaal, dus. Hé, maar dat ken ik en dat ook. Het is mijn dekentje. Snel het vrouwtje verwittigen dat er iets niet pluis is met mijn televisie.

Mysterieus rood (2) ...

2009-11-27T12:05:00.012+01:00

Tot op heden hebben wij en de baasjes geen (bloed)sporen meer gevonden. Ze vermoeden dat wij gevochten hebben en daarna onze wonden hebben gelikt. Door ons speeksel ontsmetten we onze wonden en stolt het bloed sneller. Alle sporen zijn gewist. Dus het ingestelde onderzoek is gestaakt in afwachting van eventuele verdere aanwijzingen die nog aan het licht kunnen komen. Het enige dat we misschien minder opvallend moeten doen, is slechts tijdens de afwezigheid van de baasjes Cleo achterna zitten. We kunnen haar niet luchten. Een zwarte kat brengt alleen maar ongeluk. Dus spannen we met z'n allen samen tegen Cleo. Maar als er gevochten en geroepen wordt, maakt Kochka zich ferm uit de voeten en verstopt zich op een onvindbare plaats. Mambo en Ambiorix snellen ter hulp, met of tegen het geviseerde slachtoffer. Zazou houdt zich meestal wijselijk afzijdig behalve wanneer zijzelf de aanleiding geeft tot een machtstrijd.
Voorlopig lopen we dus nog vrij rond en doen alsof onze neus bloed. Tiens, zou dat misschien de verklaring van die bloedsporen zijn? Of is er een vampier in huis?

Mysterieus rood (1) ...

2009-11-25T21:18:00.006+01:00

Er is paniek bij de thuiskomst van het vrouwtje. Een rood plasje en verscheidene opgedroogde rode vlekken vertonen zich her en der op de vloer van de inkomsthal. Net alsof een klein levend wezen het heeft moeten bekopen met zijn of haar leven tegen een of meerderen van ons, namelijk de zes prooidieren van het huis. Elders in het huis is geen enkel bloederig spoor te volgen noch achtergebleven haar of huid te bespeuren. Een mysterie. Normaal gezien komen we met enkelen naar beneden om het vrouwtje te begroeten, maar niemand van ons die dat doet. Er is alleszins iets gebeurd. Het vrouwtje onderwerpt elk van ons aan een grondig lijfelijk onderzoek, maar niemand slaakt een kreet van pijn. Allerlei vermoedens en scenario's worden gevormd, maar geen enkel daarvan kan worden bekrachtigd. Ook wanneer het baasje thuis komt, ondergaan we allen nogmaals, met onze voorpoten tegen de muur, een lijfelijk onderzoek, maar ook hij kan niets vinden. Ieder van ons eet goed en er is op ons gestroomlijnde lijf geen enkel spatje bloed te bespeuren. Het mysterie blijft. Misschien dat er in de loop van de avond of morgen meer gegevens kunnen worden verzameld om het slachtoffer te identificeren of de dader bij de kraag te vatten. Wij houden de lippen alleszins stijf op elkaar. Dat hebben we met onze bende afgesproken. Wordt vervolgd ...

Ambiorix op zoek …

2009-11-23T15:29:00.002+01:00

Het is laat en iedereen, behalve ik, heeft een slaapplaats gevonden. Ik begeef mij, zoals altijd, naar mijn vaste stek. Groot is mijn verbazing wanneer ik vaststel dat Cleo in mijn mandje ligt. Wat nu? Ik dool wat rond maar kan geen andere geschikte plaats vinden. Ik kijk mijn baasjes aan en zeg luid dat ik helemaal niet akkoord ga met deze regeling. Zij tonen begrip. Het vrouwtje strekt haar beide benen en steunt met haar voeten op de salontafel. Ze bedekt haar benen met een warm dekentje. Mijn frank, of liever eurocent, valt. Ik heb een ‘A-HA’ herinnering. Vroeger, wanneer ik nog klein was, zocht ik ’s avonds altijd het gezelschap van het vrouwtje op want dan werd ik lekker verwend. Via de zetel wandel ik gemoedelijk over haar benen tot ik met mijn neus in aanraking kom met haar voeten. Dan leg ik mij volledig uitgestrekt neer. Zalig, net als toen.

Zazou geniet wanneer het kan …

2009-11-23T14:58:00.007+01:00

Joepie. De blauwe slaapkamer is helemaal afgewerkt. De stores hangen. Het bed is bedekt met fris gewassen beddengoed. Samen met Silly probeer ik de vering uit en wauw dat ligt lekker zacht. Ik heb van deze kamer stilaan mijn eigen territorium gemaakt. Hier kan ik rustig mijn ‘winterslaap’ aanvangen zonder dat ik word lastig gevallen door Cleo. Ze tiranniseert de hele bende en vooral mij, maar ik laat me niet doen. Ieder om beurt zitten we achter Cleo aan. Zelfs Mambo die normaal geen vlieg kwaad doet. Cleo wil opklimmen langs de hiërarchische ladder, maar ik wil haar houden waar ze zich nu bevindt. Silly is de oudste en de leidster van het volledige pak en ook daarbuiten. Dan staan Mambo en ik er net onder, Ambiorix houdt zich in het midden, Cleo volgt maar tart dus geregeld het lot. Kochka heeft omwille van zijn jeugdige leeftijd, nu zes maanden, nog geen echte rangschikking. Opgelet, ik ga even een kijkje nemen in de woonkamer.Normaal staat Cleo achter de hoek te wachten om mij terug naar boven te jagen. Ze staat dan ter plaatse te trappelen op lawaaierig isolatiemateriaal dat ter bescherming op de treden is aangebracht zolang er nog werken in het huis aan de gang zijn. Telkens weer trap ik in haar val. Met haar kan je niet voorzichtig genoeg zijn. Voorzichtig pols ik even om de hoek. Deze keer is er niemand te zien. Even mijn rondje door het huis afwerken en daarna lekker wegdromen op mijn bedje.

Ambiorix kan er weer tegen ...

2009-11-22T17:14:00.002+01:00

Gisterenmorgen rook ik onraad. Ik hoorde een bekend in de oren klinkend geluid? Namelijk dat van een poezenreismand. Zulke reismand wordt meestal gebruikt voor een reis naar de dierenarts en terug. Niemand van ons weet wie zijn of haar beurt het is en dus reppen we ons allemaal uit de voeten. Ik verstop me zo ver mogelijk weg, maak me heel klein en blijf onbeweeglijk zitten. Ik vraag me ondertussen af of ik kwaaltjes heb, maar hierop is mijn antwoord negatief. Dus mij zullen ze niet moeten hebben. Maar voor ik het goed en wel besef, zit het vrouwtje toch achter mij aan. Normaal heb ik niets tegen het feit dat de vrouwtjes achter mij aan zitten, maar zeker niet om mij in een oncomfortabele mand te laten ontvoeren. Ik haal het onderste uit de kan betreffende mijn sprintsnelheid, maak een aantal schijnbewegingen en ‘bokkensprongen’, maar na een half uur heeft ze mij te pakken. Beiden zijn we bijna uitgeput. Ik spartel nog wat tegen, gebruik mijn scherpe nagels, maar het pleit is beslecht. Nu gaat het met de auto verder. Toegekomen bij de dierenarts, ruik ik de onaangename geur die nare herinneringen bij mij oproept. De deur van de reismand opent zich, maar ik spreid mijn poten zodanig dat er in elke hoek een poot vast zit. Tevergeefs want het deksel gaat er af en ik begin te zweven. Twee sterke armen heffen mij omhoog waarna ik op de onderzoekstafel beland. Ik maak me zo laag mogelijk, misschien val ik dan niet meer op. Wat nu? Na wat bepotel over heel mijn lijf wordt mijn nekvel bijeen geknepen en ik voel een lichte prik gevolgd door een andere. Hierna voel ik de greep lossen waarna ik een lieve streling over mijn pels gewaar wordt. Voor de rest gebeurt er niets meer. Ik vlucht in de nog geopende reismand en stop me helemaal achteraan weg. Het deurtje gaat dicht. Ik hoor nog wat gepraat van mijn vrouwtje en een vreemde stem. Dan ga ik de lucht in met reismand en voor ik het besef voel ik frisse, zuivere lucht in mijn neusgaten. Oef, we zijn buiten. Het ritje naar huis is meegenomen. Wanneer ik thuis wordt vrijgelaten, komen de anderen mij besnuffelen en blazen ze want ergens hangt er aan mij een geurtje. Om te bekomen van deze stresssituatie, zoek ik mijn meest geliefde plek op en val niet veel later in een diepe slaap. Ik kan weer op mijn beide oren slapen gedurende een jaar.

Gestripte poezen ...

2009-11-16T09:40:00.024+01:00

Wij, poezen, liggen nogal goed in de markt. Wij zijn mooi omwille van de symmetrische vormen van ons lichaam en ons hoofd. Schoonheid is iets dat de mensen, hoe primitief ze ook zijn, aantrekt. Hebben wij geluk, zeg. Al wat we doen, goed of slecht, geen mens kan het ons lang kwalijk nemen. Eerst gaan we ons even verstoppen en iets later komen we poeslief, spinnend en strelend, uit de hoek. De baasjes kunnen ons dan niets meer weigeren. En telkens lopen ze in onze poezenval. Net zoals enkele van de zovele bekende V.I.C. (Very Important Cats) die het ver geschopt hebben ondanks hun negatieve voorstelling. Geregeld volgen we hun getekende anecdotes onder de vorm van een stripverhaal of een film. Kan jij raden wie ze zijn?

Heb je de Rooie Kater van Jan, Jans en de kinderen, Heatcliff, Tom Poes van Bommel, Tom van Tom en Jerry, Sylvester, Shtinky van Mutts, Felix, de kat, Le Chat (De Kat), Heinz en Garfield herkend? Goed zo! Dan gaan we ons nu met z'n zessen even verder verdiepen in de laatste strip van een nieuwe kattenheld. Maar daarover later. Doei.

Kochka past zich aan ...

2009-11-13T13:04:00.005+01:00

Mijn baasjes vinden mij zeer actief. Ik spring en hol door alle vertrekken van het huis. Geregeld met Ambiorix voor of achter mij. Cleo vliegt voor mij uit, recht haar veilige hol in waar we voor de ingang een potengevecht leveren. Zij is razendsnel waardoor ik de aftocht moet blazen. Mijn mama Mambo heeft soms genoeg van mijn 'anderen lastig vallen' en dan krijg ik een stevige klap op mijn bek. Om af te koelen, zoek ik dan maar een rustig plekje op met voldoende overzicht op de omgeving. Ik gedraag me dan weer beeldig en val bijna niet op tussen de postuurtjes. Lang kan ik dit echter niet volhouden, hoor. Hey, daar hebben we Zazou. Zou ze mij al gezien hebben? Even vragen.

Ambiorix aangesteld ...

2009-11-13T12:38:00.004+01:00

Vooraleer een verhaal voor publicatie de deur gaat, is er na de auteur een extra controle nodig betreffende de spelling, de correcte inhoud en de layout. Daarom ben ik vanaf vandaag als eindredacteur voor onze blog aangesteld. Er ontgaat mij niets want ik zit er met mijn neus op. Wanneer de waarheid onrecht wordt aangedaan, grijp ik in. En fouten die ik vind. Voila, hier weer eentje. Leren ze het dan nooit?. Waar is die correctietoets?

Silly leest ...

2009-11-13T09:15:00.004+01:00

Mmm, lekker geslapen. Tijd voor een wandelingetje. Wanneer mijn bazinneke de deur naar de tuin opent, slaan de wind en de regen me in mijn gezicht. Neen, toch maar geen wandelingetje. Ik nestel me terug op mijn vaste plaats in de zetel en neem een boek. De andere poezen komen dichterbij zitten want ze weten dat het ogenblik aangebroken is om voor te lezen. Dat hebben ze dolgraag. Knus gezellig bijeen, elk in zijn meest comfortabele houding. Voor Ambiorix wil dat zeggen op zijn rug met zijn pootjes in de lucht en met een oog half open, Zazou ligt met haar kop in mijn richting op de rand van de mand en Mambo en Kochka liggen in bolletje op de krabpaal, die boven mij uitsteekt. Vandaag lees ik voor uit een van de negenentwintig boeken uit de serie 'De kat die ...' waarin we de avonturen volgen van Qwilleran en zijn Siamezen, Koko en Yum Yum. Met z'n drietjes lossen ze telkens allerlei mysteries op. De schrijfster, Lilian Jackson Braun, maakt van deze katten belangrijke hoofdpersonnages die hun baasje meer dan eens beïnvloeden wanneer een beslissing moet genomen worden. Ik lees met veel intonatie en probeer het voor mijn rasgenoten zo spannend mogelijk te houden zodat ze aandachtig blijven en niet met hun gesnurk boven mijn stem uitstijgen. Zo, tot na de lezing dan.

Dicht bij elkaar is warm ...

2009-11-08T15:32:00.010+01:00

Brrr, de temperatuur duikt tot aan het vriespunt. Vanmorgen was het groene gras wit. We voelden het vannacht al aankomen. De winter is in aantocht. Het baasje heeft verleden maand al sneeuw gehad in het zuiden van Duitsland. Gelukkig geen zwarte. Onze mooie dikke bontmantel beschermt ons dan wel tegen kleine temperatuursverschillen maar wanneer het warmer kan, twijfelen we niet om de slaapkamer van de baasjes om te toveren in een slaapzaal. Ambiorix nestelt zich dan aan het voeteinde van het bed, bovenop het donsdeken, tussen twee benen, Zazou kruipt als een bolleteje in een buitenmaatse pantoffel, Silly drukt zich in de schoot van het bazinneke, Kochka komt geregeld eens bovenop het bed kijken of er nog een plaatsje vrij is, een dikke teen klaar ligt om in te bijten of om iedereen die ingeslapen is even te onderbreken tijdens de nachtelijke siesta. Mambo legt zich neer op een speeldeken, maar verkiest liever een harde ondergrond zoals de vloer of het nachtkastje. Cleo zien we niet. Die is tevreden dat iedereen op een kamer bijeen getroept is zodat ze eindelijk ongegeneerd haar inspectieronde door het huis kan voeren waarna ze in een grote gevlochten mand op een dik kussen kan wegdromen van ... knrrr (snurk) ... pfff (uitblazen) ...

Lopen jongens, lopen meisjes ...

2009-11-03T19:27:00.005+01:00

Het is weer het begin van de maand en dan moeten we allemaal lopen voor ons leven. We verstoppen ons dan op plaatsjes waar we anders niet komen. We voelen het aan de electromagnetische golven die de baasjes uitzenden. Tijdens die eerste dagen moeten we allemaal, inclusief baasje of bazinnetje, op de weegschaal. Samen goed voor 25,70 kg. Cleo: 3,40 kg, Zazou: 3,50 kg, Mambo: 4,00 kg, Kochka: 4,40 kg, Silly: 4,80 kg en Ambiorix: 5,60 kg. Over de baasjes spreken we hier niet. Het lukt hen altijd ons te slim af te zijn. Behoedzaam worden we met lieve woordjes benaderd en voor we het goed en wel weten, kunnen we geen kant meer op. Net zoals ze ons een kambeurt geven. Maar achteraf worden we dubbel en dik beloond met een snoepje (lees kroketje). Allez, het is weer achter de rug en we zijn weer gerust voor een maand. Mm, lekker snoepje. Tot volgende keer.

Mambo reageert geschokt ...

2009-11-01T09:38:00.006+01:00

Leuk weertje vandaag. Ideaal voor een wandelingetje door de tuin met het bazinneke. De gele, rode en bruine bladeren vallen om me heen. Wauw, ik zal er een paar vangen. Hey, daar heb je Belle en haar zes maanden oude veulen Eros. Ik ga nog eens neuzen neuzen met hem doen zoals vorige keer. Ik ben nogal nieuwsgierig, zie je. Misschien denken mijn baasjes dat ik niet goed kan zien, maar niets is minder waar. Met mijn staart rechtop, loop ik op hem af. Hij zet enkele passen in mijn richting. Maar plots gaat er een schok door mijn lijf. Ik weet niet wat het is. Ik loop weg en kijk achter mij. Maar er is niets. Hoe kan dat nu? Was het Eros, mijn baasje in de verte of het bazinneke? Neen, niets van dit alles. Het is de laagspanning die op de afsluiting rond de weide staat. Het baasje heeft er vanmorgen ook al toevallig aangehangen. Ik voel het nog in mijn staart en rug. Voor mij is het genoeg voor vandaag. Ik keer terug naar binnen zodat ik al slapend mijn nare ervaring kan vergeten. Slaap lekker.

Kochka wil iets zeggen ...

2009-10-30T11:43:00.012+01:00

Zoals mijn mama Mambo al aangaf, wil ik ook iets kwijt. Sinds mijn geboorte op 18 mei 2009 heb ik nog niet zoveel beleefd. Mijn broertjes en speel (lees vecht) kameraadjes, Simba en Kamiel, zijn elders maar Ambiorix heeft hun plaats ingenomen. We ravotten erop los door het grote huis. Soms moeten Silly, Zazou, Cleo en mijn mama de weg ruimen voor onze wervelwinden. Ik weeg nu vier kilogram en ben even groot als mijn mama. Als mijn eetlust zo blijft aanhouden, zal ik misschien iedereen gaan overklassen. Mijn fysiek hoofdkenmerk is mijn erg lange staart met als uiteinde een wit puntje. Zo, nu ken je me en ik moet snel op zoek naar Ambiorix voor een volgende krachtmeting.

Mambo (number 5) vertelt ...

2009-10-29T12:45:00.009+01:00

Van origine voel ik mij een zwerver die heel goed met mensen om kan. Met een plan ben ik zo bij mijn nieuwe baasjes beland op 18 maart 2009. Daags voordien even langs gelopen en bij de baasjes op de schoot gesprongen wanneer zij buiten op een bank zaten uit te blazen tussen enkele werken in. Ik was zo lief en helemaal niet schuw zodat zij dachten dat ik van uit de buurt moest zijn. Na een nacht van waken aan hun achterdeur bij vriestemperaturen, hebben ze mij geadopteerd. Niemand uit de buurt kende mij of zocht mij. Vriendjes te over, warmte en zoveel eten dat ik het allemaal niet op kon. Op zekere dag brachten ze mij bij de dierenarts om een poliep uit mijn oor te verwijderen. De dierenarts verdoofde mij, maar stelde vast dat ik een afwijking aan mijn borstkas had waardoor mijn kaarsje bijna was uitgegaan. Een andere vaststelling was, mijn blijde verwachting. Ik viel uit de lucht. Een kater moet mij in mijn slaap hebben besprongen. De sterilisatie, die gelijktijdig gepland was, werd dan maar uitgesteld tot na de geboorte en ik was blij om eindelijk te weten waarom ik mij zo ellendig voelde. Op 18 mei 2009 heb ik vier kleine katertjes op de wereld gebracht. Spijtig genoeg is er eentje na enkele uren gestorven. Het baasje heeft hem plechtig begraven op een rustig plaatsje in de tuin waar ik af en toe eens langs ga. De anderen heb ik zorgzaam opgevoed tot ze op hun eigen poten konden staan. Simba is nu bij een jong koppel in de buurt en Kamiel is gelukkig bij twee jonge mensen uit Kortenberg. Kochka, die zichzelf zal voorstellen, blijft bij mij. Mijn luilekker leventje gaat rustig verder zonder zorgen. En nu is het tijd voor een hapje.

Cleo spreekt eindelijk ...

2009-10-27T17:44:00.006+01:00

Mijn vorige baasjes zijn vorig jaar verhuisd en hebben alleen mijn mama meegenomen. Ik was toen nog geen jaar oud, mishandeld door de zoon des huizes en moest altijd buiten blijven. Een litteken aan mijn linkeroor en mijn angst zijn daar getuigen ervan. Ik was een maand op de dool en moest mijn plan trekken, maar gelukkig hebben mijn nieuwe baasjes via de buren ingegrepen. Nu voel ik me veel beter. Ik maak korte wandelingetjes in de buurt en 's avonds nestel ik mij in de zetel tussen mijn baasjes en wil ik gestreeld worden. Zalig want hier slaap ik dan het liefst. Met de andere poezen schiet ik niet zo bijster goed op. Ik ben net het 'zwarte schaap' en moet me geregeld verdedigen tegen de andere vijf poezelige medebewoners. Tot later, ik ga een luchtje scheppen.

Ambiorix toont zijn adellijke kant ...

2009-10-24T12:02:00.009+02:00

Van het Felixwoud is mijn adellijke afstamming sinds 25 juli 2006. Als Britse Korthaar ziet elk vrouwtje mij graag. Ze vinden mij een echt beertje maar ik hou niet zo van knuffelen. Het ging een tijdje niet zo goed met mij, maar na mijn dubbele heupkopoperatie is mijn pijn weg en kan ik weer lopen als de beste. Vooral samen met mijn andere mannelijke collega, die zich later zelf zal voorstellen. Gewichtige beslissingen kan ik met mijn postuur (vijf kilogram droog) gemakkelijk aan. Mijn specialiteit is met mijn pootjes in de lucht slapen en lief miauwen om de deur naar de garage open te maken waar ik mijn specialiteit kan oefenen in mijn ondertussen volledig uitgebouwde nest. Af en toe waag ik mij op het terras waar ik alle bewegingen in de tuin nauwgezet volg. Excuseert u mij nu, ik geloof dat ik even moet gaan rusten.

Zazou stelt zich voor ...

2009-10-23T17:49:00.004+02:00

Ik ben geboren op 8 april 2005. Ik heb een beetje het wilde van een Noorse boskat in mij . Niet zo sterk maar wel snel en slim. Het is thuis lang rustig geweest. Alleen Silly moest ik dulden maar nu met alle andere poezen moet ik meestal op zoek naar een rustig plaatsje waar ze mij niet kunnen storen, noch bereiken zoals bovenop een kleerkast. Ik ben op en top fit waardoor ik mijn liefde voor mijn baasjes kan tonen door middel van door mij gevangen spits-of veldmuizen. Liefst nog levend zodat ik er nog een tijdje mee kan spelen. Aaien of gedragen worden heb ik niet zo graag maar wanneer ik het vraag, geniet ik des te meer. Sorry, ik hoor iets ritselen in het gras. Tot de volgende keer.

Silly presenteert zich ...

2009-10-23T17:24:00.006+02:00

Sinds 18 april 2003 ben ik op de wereld. De eerste poes die mijn baasjes in huis gehaald hebben. Mijn vorige poezengenoot, Spooky, heb ik vaarwel moeten zeggen. Het ging met haar al een tijdje niet zo goed. Alle lymfeklieren waren aan het verharden, wat een pijn moet ze niet gehad hebben. Maar ja, ik moet verder. Ondertussen ben ik reeds twee keer verhuisd. Gelukkig altijd met dezelfde baasjes. Ik heb het behoorlijk naar mijn zin want ik doe gewoon alles waar ik zin in heb. Mijn baasjes denken dat zij het voor het zeggen hebben, maar ik weet wel beter. Mijn dagelijkse bezigheden bestaan uit slapen waar ik kan, eten wat ik op kan, op stap gaan waar ik kan en vooral mijn andere poezelige huisgenoten in het oog houden. Als oudste van zes is dat mijn plicht als alfa wijfje. Omwille van een uitzonderlijke immuniteitsziekte ben ik verplicht mij om de twee dagen met Cortisone te laten doperen maar ik hoef gelukkig geen plasje af te leveren voor de dopingcontrole. Per dag maal ik mijn kilometertjes af door de tuin en omringende eigendommen op zoek naar lekkere muisjes want die lust ik wel met haar en huid. Ik moet geregeld vreemde poezen verjagen om mij rustig te kunnen nestelen in de zon. Kortom ik voel me goed. Nu ben ik ermee weg want het vrouwtje roept me. Tot de volgende keer.