Gestripte poezen ...

Wij, poezen, liggen nogal goed in de markt. Wij zijn mooi omwille van de symmetrische vormen van ons lichaam en ons hoofd. Schoonheid is iets dat de mensen, hoe primitief ze ook zijn, aantrekt. Hebben wij geluk, zeg. Al wat we doen, goed of slecht, geen mens kan het ons lang kwalijk nemen. Eerst gaan we ons even verstoppen en iets later komen we poeslief, spinnend en strelend, uit de hoek. De baasjes kunnen ons dan niets meer weigeren. En telkens lopen ze in onze poezenval. Net zoals enkele van de zovele bekende V.I.C. (Very Important Cats) die het ver geschopt hebben ondanks hun negatieve voorstelling. Geregeld volgen we hun getekende anecdotes onder de vorm van een stripverhaal of een film. Kan jij raden wie ze zijn?

Heb je de Rooie Kater van Jan, Jans en de kinderen, Heatcliff, Tom Poes van Bommel, Tom van Tom en Jerry, Sylvester, Shtinky van Mutts, Felix, de kat, Le Chat (De Kat), Heinz en Garfield herkend? Goed zo! Dan gaan we ons nu met z'n zessen even verder verdiepen in de laatste strip van een nieuwe kattenheld. Maar daarover later. Doei.

Kochka past zich aan ...

Mijn baasjes vinden mij zeer actief. Ik spring en hol door alle vertrekken van het huis. Geregeld met Ambiorix voor of achter mij. Cleo vliegt voor mij uit, recht haar veilige hol in waar we voor de ingang een potengevecht leveren. Zij is razendsnel waardoor ik de aftocht moet blazen. Mijn mama Mambo heeft soms genoeg van mijn 'anderen lastig vallen' en dan krijg ik een stevige klap op mijn bek. Om af te koelen, zoek ik dan maar een rustig plekje op met voldoende overzicht op de omgeving. Ik gedraag me dan weer beeldig en val bijna niet op tussen de postuurtjes. Lang kan ik dit echter niet volhouden, hoor. Hey, daar hebben we Zazou. Zou ze mij al gezien hebben? Even vragen.

Ambiorix aangesteld ...

Vooraleer een verhaal voor publicatie de deur gaat, is er na de auteur een extra controle nodig betreffende de spelling, de correcte inhoud en de layout. Daarom ben ik vanaf vandaag als eindredacteur voor onze blog aangesteld. Er ontgaat mij niets want ik zit er met mijn neus op. Wanneer de waarheid onrecht wordt aangedaan, grijp ik in. En fouten die ik vind. Voila, hier weer eentje. Leren ze het dan nooit?. Waar is die correctietoets?

Silly leest ...

Mmm, lekker geslapen. Tijd voor een wandelingetje. Wanneer mijn bazinneke de deur naar de tuin opent, slaan de wind en de regen me in mijn gezicht. Neen, toch maar geen wandelingetje. Ik nestel me terug op mijn vaste plaats in de zetel en neem een boek. De andere poezen komen dichterbij zitten want ze weten dat het ogenblik aangebroken is om voor te lezen. Dat hebben ze dolgraag. Knus gezellig bijeen, elk in zijn meest comfortabele houding. Voor Ambiorix wil dat zeggen op zijn rug met zijn pootjes in de lucht en met een oog half open, Zazou ligt met haar kop in mijn richting op de rand van de mand en Mambo en Kochka liggen in bolletje op de krabpaal, die boven mij uitsteekt. Vandaag lees ik voor uit een van de negenentwintig boeken uit de serie 'De kat die ...' waarin we de avonturen volgen van Qwilleran en zijn Siamezen, Koko en Yum Yum. Met z'n drietjes lossen ze telkens allerlei mysteries op. De schrijfster, Lilian Jackson Braun, maakt van deze katten belangrijke hoofdpersonnages die hun baasje meer dan eens beïnvloeden wanneer een beslissing moet genomen worden. Ik lees met veel intonatie en probeer het voor mijn rasgenoten zo spannend mogelijk te houden zodat ze aandachtig blijven en niet met hun gesnurk boven mijn stem uitstijgen. Zo, tot na de lezing dan.

Dicht bij elkaar is warm ...

Brrr, de temperatuur duikt tot aan het vriespunt. Vanmorgen was het groene gras wit. We voelden het vannacht al aankomen. De winter is in aantocht. Het baasje heeft verleden maand al sneeuw gehad in het zuiden van Duitsland. Gelukkig geen zwarte. Onze mooie dikke bontmantel beschermt ons dan wel tegen kleine temperatuursverschillen maar wanneer het warmer kan, twijfelen we niet om de slaapkamer van de baasjes om te toveren in een slaapzaal. Ambiorix nestelt zich dan aan het voeteinde van het bed, bovenop het donsdeken, tussen twee benen, Zazou kruipt als een bolleteje in een buitenmaatse pantoffel, Silly drukt zich in de schoot van het bazinneke, Kochka komt geregeld eens bovenop het bed kijken of er nog een plaatsje vrij is, een dikke teen klaar ligt om in te bijten of om iedereen die ingeslapen is even te onderbreken tijdens de nachtelijke siesta. Mambo legt zich neer op een speeldeken, maar verkiest liever een harde ondergrond zoals de vloer of het nachtkastje. Cleo zien we niet. Die is tevreden dat iedereen op een kamer bijeen getroept is zodat ze eindelijk ongegeneerd haar inspectieronde door het huis kan voeren waarna ze in een grote gevlochten mand op een dik kussen kan wegdromen van ... knrrr (snurk) ... pfff (uitblazen) ...

Lopen jongens, lopen meisjes ...

Het is weer het begin van de maand en dan moeten we allemaal lopen voor ons leven. We verstoppen ons dan op plaatsjes waar we anders niet komen. We voelen het aan de electromagnetische golven die de baasjes uitzenden. Tijdens die eerste dagen moeten we allemaal, inclusief baasje of bazinnetje, op de weegschaal. Samen goed voor 25,70 kg. Cleo: 3,40 kg, Zazou: 3,50 kg, Mambo: 4,00 kg, Kochka: 4,40 kg, Silly: 4,80 kg en Ambiorix: 5,60 kg. Over de baasjes spreken we hier niet. Het lukt hen altijd ons te slim af te zijn. Behoedzaam worden we met lieve woordjes benaderd en voor we het goed en wel weten, kunnen we geen kant meer op. Net zoals ze ons een kambeurt geven. Maar achteraf worden we dubbel en dik beloond met een snoepje (lees kroketje). Allez, het is weer achter de rug en we zijn weer gerust voor een maand. Mm, lekker snoepje. Tot volgende keer.

Mambo reageert geschokt ...

Leuk weertje vandaag. Ideaal voor een wandelingetje door de tuin met het bazinneke. De gele, rode en bruine bladeren vallen om me heen. Wauw, ik zal er een paar vangen. Hey, daar heb je Belle en haar zes maanden oude veulen Eros. Ik ga nog eens neuzen neuzen met hem doen zoals vorige keer. Ik ben nogal nieuwsgierig, zie je. Misschien denken mijn baasjes dat ik niet goed kan zien, maar niets is minder waar. Met mijn staart rechtop, loop ik op hem af. Hij zet enkele passen in mijn richting. Maar plots gaat er een schok door mijn lijf. Ik weet niet wat het is. Ik loop weg en kijk achter mij. Maar er is niets. Hoe kan dat nu? Was het Eros, mijn baasje in de verte of het bazinneke? Neen, niets van dit alles. Het is de laagspanning die op de afsluiting rond de weide staat. Het baasje heeft er vanmorgen ook al toevallig aangehangen. Ik voel het nog in mijn staart en rug. Voor mij is het genoeg voor vandaag. Ik keer terug naar binnen zodat ik al slapend mijn nare ervaring kan vergeten. Slaap lekker.