Kochka verjaart ...

Joepie, vanaf vandaag ben ik één jaar en volwassen. Mijn mama Mambo heeft mij verteld wat er verleden jaar op die dag is gebeurd. Hoe vlot wij met z'n vieren op de wereld kwamen en hoe ze ons vertroeteld heeft. Kijk maar bovenaan links, uiterst links. Dat was ik verleden jaar. Soms slaap ik nog in mijn kraamkamer met mijn beste vriend Ambiorix als slaapmaatje. Wij, mannen, moeten samenspannen tegen al dat vrouwelijk geweld. Omdat het vrouwtje thuis is, mag ik en de hele bende de hele dag buiten. Ik ravot als geen ander achter vlinders, insecten en spinnen. Zo kom ik volop in contact met de natuur. De omgeving begin ik redelijk goed te kennen. Wat een feest! Eten is er in overvloed vandaag waardoor ik na een tijdje geen pap meer kan zeggen. Nu ga ik even rusten vooraleer de apotheose van de avond plaatsgrijpt. Ik ben benieuwd. Maar ik voel me vanaf nu reuzengoed en beresterk. Ik wens eveneens een gelukkige verjaardag aan Simba en Kamiel, mijn broers. Ik herdenk ook even mijn in het kraambed overleden broertje, die niet sterk genoeg was om met ons op te groeien. Maar laten we daar niet te lang bij stilstaan. Ik schep nog even leven in de brouwerij. Ajuus.

Zazou bouwt ...

'Zo het baasje, zo het beestje?' of is het 'zo het beestje, zo het baasje'. Ik, Zazou, ben alleszins verzot op nieuwigheden en landschapsveranderingen rondom het huis vooral de werkvoertuigen van allerlei aard, die ervoor nodig zijn, trekken mij aan. Ik laat mij meestal transporteren want dan spaar ik mijn korte pootjes en heb ik zo nog energie over om op muizen te jagen. Soms zet ik me zelfs aan het stuur en beeld ik me in dat ik bergen verzet. Ik ben van niets bang tot het voertuig gestart wordt. Dan schiet ik uit mijn startblokken recht het huis binnen en verstop mij hoog en ver weg. Hoor ik daar nog iets?

Mambo zoekt contact ...

De baasjes vinden al een tijdje dat Mambo niet zomaar een poes is. Er is iets dat de andere poezen niet hebben. Ze is bijna nooit bang van mensen en vreemde voorwerpen. Ze lijkt vergeetachtig wanneer het om eten en drinken gaat en ze weet de baasjes op een speciale manier duidelijk te maken van wat ze wil.En ja, op een avond vinden ze Mambo in trance en vermoedelijk in een of ander telepatisch contact met een andere wereld. Ze heeft iets van 'ALF' of lijkt er de zus van te zijn. Misschien zegt ze wel 'MAMBO PHONE HOME' wanneer ze miauwt. Af en toe draait ze zo snel haar hoofd dat ze lijkt te verdwijnen en op te stijgen. Na een tijdje komt ze terug tot deze wereld en ze gaat terug haar gewone gangetje. Gelukkig leveren de foto's het bewijs van het buitenaardse contact.

Cleo op de kast ...

Ambiorix, die stilaan zijn vertrouwen herwint, krijgt soms wat teveel vertrouwen. Cleo, het letterlijke zwarte 'schaap' maar dan kat, wordt door iedere poes, ten huize van, om beurten op stang gejaagd. Momenteel heeft Ambi niet beter gevonden dan achter Cleo aan te zitten en haar de (kleer)kast op te jagen. Daarna installeert meneer zich op het bed en doet hij, na een tijdje, dat hij zeer diep slaapt.Wanneer Cleo na enkele uren zich voorzichtig en zo geluidloos mogelijk naar beneden waagt via de vensterbank, gaan de ogen van de ondertussen grootste bandiet open en jaagt onze zwarte terug de kast op want dat is de enige uitweg die rest. Gelukkig is Cleo tweemaal zo snel dan Ambi en springt ze drie keer zo hoog. Hij kan haar nooit grijpen. Misschien is dat zijn frustratie. Wanneer de situatie te lang aanhoudt, komen de baasjes ter hulp en verjagen zeer vriendelijk maar toch kordaat de boosdoener naar een andere plek. Dankbaar komt Cleo zich dan veilig neervlijen tussen de baasjes waar ze dan gestreeld wordt. Dat vindt ze zalig. Niet veel later valt ze dan in slaap.

Op zoek naar ...

Ik, Kochka, hoor geritsel aan de voordeur. Even naar beneden snellen om vast te stellen wat er gaande is. Ha, de postbode morrelt aan de brievenbus. Ik wrijf en tik met mijn voorpoten tegen het raam. Hij kijkt verbaasd in het rond maar ziet me niet. Elke dinsdag van de week duwt hij met alle moeite van de wereld een bundel reclameblaadjes door de gleuf van de bus. Omdat de baasjes die niet altijd inkijken, heb ik mij opgeofferd deze taak op mij te nemen. Ik ga dan op zoek naar de wekelijkse koopjes en kortingsbonnen. Het leven is al duur genoeg en alle reducties zijn welkom. Zo kunnen de baasjes altijd de lekkerste dingen voor ons halen. Zalig om zo al rollend te bladeren tijdens mijn vrije tijd. Oh, deze bon moet ik aanduiden of zal ik hem proberen uit te scheuren? Ik kan misschien beter even bellen.

Hoog bezoek ...

Alarm! Alarm! Indringer gemeld! Alle hens aan dek! We zijn in alle staten!
Zo zouden we vroeger gereageerd hebben wanneer een rasgenoot ons terrein betrad.
Nu houden we de indringer goed in de gaten terwijl we ons onbeweeglijk zo laag mogelijk tegen de grond drukken. Silly gromt, Kochka weet niet wat hij ziet, Cleo kijkt vanuit de deuropening, Zazou vlucht naar binnen, Ambiorix graast rustig verder en Mambo, nieuwsgierig en uitnodigend als altijd, ziet misschien niet zo goed want ze gaat neus aan neus staan met de onbekende tot ze plots een niet thuis te brengen, misschien wel onaangename, geur ruikt. Ze deinst terug, maakt een ommetje rond de onwelriekende waarna ze op een veilige afstand de indringer gaat begluren.
De indringer is een kolossale kater van een van de buren. Het is niet de eerste keer dat hij langskomt. Maar het is een lieve die geen vlieg kwaad doet. Zijn postuur bezorgt hem niet veel vijanden. Hij komt altijd langs om gestreeld te worden. Hij wroet zich onder de handen van de baasjes waarna hij zich overgeeft en op zijn rug begint te spinnen. Hij wil hard gestreeld worden want hij bezit heel wat kracht. Na een tijdje houdt hij het voor gezien en vertrekt op zijn dooie gemak zonder ons nog een blik te gunnen.

Kochka weg ...

Het is stil in het grote huis. Silly, Mambo, Zazou, Ambiorix en Cleo zijn buiten op stap. Ik, Kochka, zie ze lopen vanachter het raam. De zon schijnt in mijn gespleten ogen. Ik mag nog niet alleen buiten. Ik moet wachten tot het weer stabieler is.
Ik hoor het baasje aan het werk in de badkamer en het vrouwtje poetsen. Ik profiteer ervan om ongestoord het hele huis te verkennen. Zalig! Ik besnuffel alles, laat mijn geursporen na en ga op elk lekker plaatsje even liggen rusten.Enkele uren later en na het tellen van de teruggekeerde poezen, missen de baasjes mij. Iedereen is lekker van het middagmaal aan het smullen. Ik ruik het en heb ook honger. De baasjes roepen mij, maar ik kom niet opdagen. Dat verwondert hen want meestal ben ik er als de kippen bij wanneer het om eten gaat. Ik verhef mijn stem, maar er komt geen reactie. Ik hoor de baasjes de trap op en af lopen, op zoek naar mij maar ze vinden me niet. Ik roep nogmaals. Voetstappen komen dichterbij en plots gaat de kelderdeur open. Ik kwispel met mijn staart zoals een tevreden hondje dat zijn baasjes terugziet. Ik ben weer helemaal gelukkig. Ik was namelijk stiekem achter het baasje mee de kelder binnengeslopen wanneer hij gereedschap kwam halen en had mij verstopt achter de warmtepompinstallatie. Het baasje vertrok en had de deur weer dichtgedaan. Ik ben toen de kelder verder gaan verkennen en besefte na mijn verkenning dat ik helemaal alleen in het donker zat. Ik heb dan maar gewacht.
Weer een les geleerd. Geduld loont, maar laat je niet opsluiten. Stilaan leer ik zo op eigen poten te staan. Terecht komen doe ik wel. Ik vlieg naar mijn bakje en eet de inhoud gulzig op. Stel je voor dat ik straks terug ergens vast kom te zitten.