Een nieuwe aanvang ...

Eindelijk kunnen onze poten van onze oren af alhoewel het vuurwerk afgelopen nacht slechts vanuit de verte klonk. Op het platteland is er gelukkig voldoende afstand tussen de huizen.We zijn er met z'n allen zonder 'kleerscheuren' vanaf gekomen. We vragen ons af waarom de mens eenmaal per jaar zo gek moet doen terwijl hij dat elke dag van het jaar kan doen.
Eigenlijk is de nacht niet anders verlopen dan andere nachten. Cleo laat zoals altijd horen hoe blij ze is om 's nachts alleen door het huis te kunnen lopen en links en rechts uitbundig te dansen en te springen. Mambo, Silly, Zazou en Kochka zoeken de warmte van het bed van de baasjes op. Lekker gezellig bij mekaar.Kira May, de hond, slaapt in de bench. Zij is de waakhond en moet ons verwittigen wanneer ze onraad ruikt.
Omdat het een mensengewoonte is, wensen wij dan ook maar aan iedereen een gezond en gelukkig nieuw jaar toe met een vruchtbare muizen- en vlindervangst, slaap- en speelplezier en veel tolerantiewater om bij de wijn te doen.

Cleo gaat tot het uiterste ...

Het is niet gemakkelijk om te moeten samenleven met een zwart mormel dat alsmaar wil spelen en denkt dat het zeer sociaal bezig is met zijn medebewoners. Ik, en ik ben er van overtuigd niet de enige te zijn, wil rusten en slapen waar en wanneer ik wil. Na verschillende verkenningstochten tot aan de deur van de woonkamer waarbij de stilte in het huis de overtuiging bij me oproept dat er geen levende ziel te bespeuren valt, begeef ik me naar mijn favoriete plaats in de zetel. Hier word ik meestal gestreeld en geknuffeld. Ik nestel me knus als de Egyptische koningin 'Cleopatra' en kijk naar buiten waar allerlei soorten vogels zich komen tegoed doen aan een breed assortiment zaden dat hen ter beschikking wordt gesteld. Ik begin te knikkebollen en net op het moment dat ik even indommel, gaat mijn intern alarm af dat zegt dat ik niet meer alleen ben.Ik open mijn ogen en kijk verschrikt in twee fonkelende kijkers van Kira, de hond. Vanwaar ze komt en hoe ze het doet, weet ik niet maar ik maak onmiddellijk duidelijk dat ik mijn stek niet opgeef. Ik ben klaar om in de aanval te gaan en leg mijn oren al naar achteren. Met een beetje geblaas erbij lukt het me dan toch om haar een respectabele afstand te doen nemen. Natuurlijk komt er van slapen niets meer in huis. Ik zal dan maar op de baasjes wachten om een veiliger gevoel en bescherming te krijgen.

Geen weer voor poezenpoten ...

Ik, Silly, sta klaar om naar buiten te gaan voor mijn dagelijks verkenningstochtje. Ik moet op mijn achterste poten gaan staan om over de rand van de sneeuw te kijken. Wanneer de buitendeur geopend wordt, verkies ik om toch maar binnen te blijven. Ik haast me terug in mijn mand en maak me snel klaar om nog maar eens een dutje te doen. Ik kan maar beter uitgerust zijn tegen dat het weer wel een wandeling toelaat.
Cleo staat ook aan het grote raam. Ze rekt zich uit en kijkt verbaasd naar het witte deken dat over de tuin gespreid ligt. Ook zij keert terug naar haar vaste stek en begint aan een zoveelste dutje.
Kochka en Mambo wagen zich wel aan een uitje. Met hun lange harige pels zijn ze beter bestand tegen dit weer. Lang duurt hun tripje niet. Zij zitten ook liever lekker binnen bij de warmte van het houtvuur.
Zazou kijkt vanuit de hoogste plaats op de krabpaal hoe de vogeltjes de gepresenteerde noten en zaden komen oppikken. Zelfs de specht komt zijn maaltijd nuttigen.
Kira, de hond, stoeit als een wilde hengst door de hoge sneeuw tot die als dikke klonters aan de poten beginnen hangen. Dan moet hij naar binnen om volledig te ontdooien.
Kortom, we vinden het nog niet zo erg om binnen te blijven. Het is alleszins rustig en dat hebben we het liefst.

Zwarte Piet doet zich voor als de Sint ...

We zijn stilaan allemaal genezen van die vervelende niesziekte. Het gesnotter en genies is eindelijk van de baan. Alles gaat terug zijn normale gangetje. Zazou laat zich al wat meer zien, maar ze is er niet helemaal gerust in. Dat grote monster, Kira, schrikt haar echt af. Mambo lag vanochtend bedolven onder de lawine die Kira heet. Ze kon geen kant meer op. Gelukkig spelen de baasjes dan voor reddende engelen.
Na het opstaan en een rondje door de woonkamer, kijken we verbaasd naar buiten. Alles is wit, zover je maar kan kijken. Zijn we op een andere planeet, verhuisd of heeft iemand van de dienst decor ons een poets gebakken? We wagen ons niet naar buiten anders wordt onze buik en poten doornat. Wij blijven lekker binnen waar het warm is. Vooraleer we terug in ons nestje kruipen, verschijnt een raar wezen aan het venster.Het lijkt precies zwarte Piet die zich voordoet als Sinterklaas. Maar hij heeft geen zak met cadeautjes op zijn rug. We denken: "Het is weer Kira die interessant wil doen en in de belangstelling wil komen." We draaien ons om en zoeken onze warme slaapplaats op. Laat die hond maar buiten dan zijn we tenminste gerust.

Hatsjie ...

Het is hier nogal een gesnotter. Ellende alom. Een epidemie van niesziekte (voor de poezen zoiets als griep) waait door het huis. Wij, de poezen, ondanks het feit dat we allemaal ingeënt zijn, behalve dan voor deze variant, liggen in de ziekenboeg. Net zoals bij de mensensoort die voor de winter een griepvaccin haalt en daarna toch nog de andere variant van griep krijgt. Gelukkig is het niet besmettelijk voor mensen en honden.
Cleo heeft als eerste de boel aangestoken. De baasjes hoorden haar lichtjes snotteren en af en toe licht niezen. Ze keek hen aan met een tranerige blik en likte voortdurend haar snorharen. De dierenarts schreef een antibioticakuur voor van een week. Gelukkig vormt het nemen van medicatie bij Cleo geen probleem.
Twee dagen later was het de beurt aan Silly en Zazou. Silly heeft er minder hinder van omwille van haar tweedaagse cortisonepil. Maar Zazou heeft op de koop toe nog iets op haar longen. Daarvoor is een andere vorm van antibiotica aangewezen. Het geven van pillen bij Zazou is een gevecht op leven en dood. Menige mensenvinger vertoont de indruk van tanden.
En nu begint Kochka te niezen. Voorlopig blijft alleen Mambo gevrijwaard van ziekte. Zij krijgt sinds enige maanden elke drie dagen een cortisonepil tegen astma wat de niesziekte afremt.
Het aantal toe te dienen pillen loopt dus hoog op en een kalenderschema moet worden gevolgd om er nog wijs uit te raken: Silly: 2 (elke dag) + 1 (elke 2 dagen), Mambo: 1 (elke 3 dagen), Kochka: 2 (elke dag), Zazou: 1 (elke dag), Cleo: 2 (elke dag maar vanaf vandaag weer zonder).
De baasjes niezen ook wel eens maar hebben hiervoor geen pillen nodig.
Kira schrikt zich meestal een bult wanneer er geniesd wordt wat vooral nu enorm storend is tijdens haar schoonheidsslaapjes.
Nog even en dan hebben we het allemaal gehad. Dan kunnen we eindelijk weer rustig slapen.

Cleo vol vertrouwen ...

Sinds enkele weken koester ik het avondgebeuren. Wanneer de baasjes in de zetel zitten, kom ik hen vervoegen en waar ik vroeger zeer bevreesd en half wild was, nestel ik mij tegenwoordig bij het bazinneke op de schoot. Mijn vertrouwen is zienderogen gestegen. Zelfs wanneer de hond jaloers op me is en me van mijn plaatsje bij de baasjes wil verdrijven, mep ik erop los. Ik ben zelfs zo snel dat ik haar op een seconde vijf vegen uit de pan verkoop. Ik ben nu volledig ingeburgerd en sta mijn plaats niet meer af. Ik heb hiervoor Zazou naar de onderste regionen van de poezenrangschikking moeten verdringen, maar dat was de enige mogelijkheid. Ha, daar zijn de baasjes.

De verandering ...

Het lijkt wel een eeuwigheid sinds het laatste verhaal. We hebben onze poten momenteel meer dan vol met die andere diersoort. Kira jaagt op ons. Ze spoort ons op opdat we met haar zouden spelen maar wij, Zazou en Cleo, blijven meestal boven op een van de slaapkamers waar zich de meest knusse slaapplaatsen bevinden. Daar horen we geen gesnuffel of zwaar geroffel van aanstormende hondenpoten. Silly is meestal buiten op verkenning om alzo te genieten van de laatste warme dagen van het jaar. Eenmaal binnen zet ze Kira op haar plaats door enkele flinke meppen uit te delen want zij blijft de baas. Mambo is geregeld het uitgekozen slachtoffer. Omdat zij haar gewone gangetje gaat, vooral wanneer het om eten gaat, en omdat ze niet over alle capaciteiten van een gezonde poes beschikt, moeten de baasjes geregeld ingrijpen. Dat ze wordt lastig gevallen door een hond, is ze na een hartelijk hapje onmiddellijk vergeten. Kochka volgt een beetje het voorbeeld van Silly. Sinds Kira meer dan negen kilogram weegt, lokt hij Kira in de richting van de trap waarbij een schuifdeur, op een kier, moet voorbijgelopen worden. Wanneer Kira haar kop hierdoor steekt, mept Kochka er duchtig op los. En telkens loopt ze in de val. En we hebben gehoord dat deze situatie nog enkele maanden kan aanhouden, tot Kira volwassen is. We zullen ons maar verder wapenen.