Weerom een indringer ...

We waren met z'n allen stilaan gewoon geraakt aan Kira, de zwarte labradoodle. We kregen het respect van de hond en wij toonden ons zachte karakter voor haar goede gedrag. En plots staat daar pal voor onze ogen een lichtbruin met zwartgrijs getinte spits geneusde snoodaard, die ons recht in de ogen kijkt van 'en ik ben vanaf nu uw nieuw speelkameraadje en ik zal u zeker niet laten winnen'.
Sinds die dag, nu bijna twee weken geleden, logeren we met z'n allen terug op de bovenste verdieping. We wagen ons alleen 's morgens of 's avonds, wanneer beide mormels van honden in hun bench opgesloten zitten, naar beneden om te eten. Alleen Mambo, die zich van geen kwaad bewust is of een hoge angstdrempel heeft, stapt vol zelfvertrouwen geregeld door het huis alsof ze hier alleen woont. Ze staat geregeld vanaf een veilige hoge plaats neus aan neus te snuffelen met Jessy, de bijna volledige Mechelse herder. Van ver houdt ze de deur in het oog. Aandachtig luistert ze of er iemand de trap afdaalt. Vertonen we onze kop achter de hoek, komt ze afgestoven als een pijl uit een boog. Het is een echte waakhond.
Hoelang deze situatie gaat duren, weten we niet, maar plezant is iets anders. Het enige dat we kunnen doen, is vooral solidair zijn. Allen tegen een, een tegen allen. We geven de nieuwkomer wat tijd en zullen dan wel verder zien. Jonge honden worden ook ouder en rustiger.

Laatste van 2011 ...

We zitten met z'n allen voor het raam en kijken hoe de vogeltjes zich tegoed doen aan de zaden en noten die de baasjes in de bomen hebben gehangen. Naar buiten gaan, doen we liever niet met dit weer. Onze pootjes worden dan nat en de wind blaast onze pels in de war. En dan moeten we alle haren weer mooi op hun plaats leggen. Alhoewel we ons met veel plezier wassen want het ontspant ons. Maar vandaag vooral omdat we proper de tijdbarriëre van 2012 willen overschrijden. Misschien krijgen we vanavond iets extra in ons bakje. Laat ons er al op drinken.
Nog veel plezier in alle mogelijke vormen en tot volgend jaar.

Cleo met Halloween ...

De duisternis valt, sinds enkele dagen, vroeger in want de mensenwereld heeft de tijd teruggedraaid. De baasjes blijven langer liggen en gaan later naar bed. Wij, dieren, zijn hiervan weer het slachtoffer want we moeten onze honger een uur uitstellen. Doordat het zo vroeg donker wordt, staat ons jachtinstinct vroeger dan normaal op scherp.
De tijd van geesten en spoken is weer aangebroken. De mensen herdenken hun overleden familie, vrienden, kennissen en dieren. Wij staan even stil bij Ambiorix die ons vast vanuit de poezenhemel gade slaat.
Door de duisternis in dit kleine dorp sluipen schichtig zwarte gedaanten door de geplaveide straten. Voor je het weet staan deze gure schaduwen voor jouw deur en roepen "geef ons iets of we doen je wat". Het is dan ook schrikken wanneer Cleo, slechts door het haardvuur verlicht, als een schicht komt aanlopen en een duivelse heksendans rond de krabpaal begint. We bewonderen met z'n allen, mens, kat en hond, hoe ze uitgelaten geniet van haar paaldans, grijpend naar haar staart. Na enkele minuten snelt ze weer weg de trap op om even later terug de woonkamer binnen te duiken voor het vervolg van haar vurige dans. Haar ogen spuwen vuur en haar nagels zetten zich steeds dieper in de paal. Nog enkele keren herhaalt ze haar bezwering. Na een tijdje keert de rust weer. Iedereen legt zijn of haar kop neer en dut weer in. Vanaf nu zijn we gedurende een jaar weer op ons gemak.

Allemaal binnen blijven ...

Het minder goede weer heeft weer zijn intrede gedaan. We zitten met z'n allen voor het venster en kijken geboeid naar de neervallende druppels die uitdeinende kringen vormen in steeds groter wordende plassen. Naar buiten willen we helemaal niet want dan wordt onze pels nat. En het is nog koud op de koop toe. De herfst neemt stilaan de overhand en er lijkt geen weg terug naar warme dagen. We richten ons dan maar naar wat zich binnen afspeelt. Ik, Mambo, zal het baasje even gaan helpen met zijn elektronische administratie. Het zachtjes trillen en de warmte van de desktop, de bewegende cursor op het scherm en het getik van het toetsenbord wiegen mij stilletjes in slaap. Ik kijk mee naar de weersvoorspellingen maar surf even later weg naar betere en zonnige oorden.

Wassen, niet knippen ...

Het is weer zover. De baasjes zijn rustig en languit geïnstalleerd op de bank. Ik, Mambo, heb net een dutje gedaan. Het eetbakje is geledigd en ik kuier een beetje rond met mijn eigenaardige vrouwelijke machopasjesstijl. Tijd voor een rondje om te kijken of er misschien in de omgeving iets veranderd is. Ik wandel de trap op maar zie, buiten een tot een bolletje opgerolde Zazou in haar mand, een over zijn gehele lengte gestrekte Kochka op het hoogste schavot van krabpaal drie en Cleo op de kleerkast in een omgekeerde hoed, geen veranderingen. Helemaal onderaan de trap ter hoogte van de straat lijkt alles net hetzelfde als voor mijn dutje. Dan maar terug naar de woonkamer om me te nestelen op mijn platenspeler. Of neen, toch niet, eerst even lekker strekken op de leuning van de bank. Oh, wat is dat, een klant in mijn salon. Even wassen en kammen. Ik leg mijn poot bovenop het hoofd van het baasje en begin zijn karige haar voorzichtig te wassen en leg daarna zijn blonde lokken mooi in de plooi. Na een kwartiertje hou ik het voor bekeken en begin ik aan mezelf. Baasje ziet er fraai uit met zijn rechtopstaande haar waarbij zijn vrouwtje in een deuk ligt van het lachen. Maar ik vind dat ik mijn werk, op basis van mijn jarenlange ervaring, zeer goed heb uitgevoerd.

Pauze ...

De rust is weergekeerd. Iedereen slaapt. Nog moe van het opstaan, het uitrekken, het wassen en het ontbijt. Iedereen ligt opgerold, op de rug of hangend op zijn of haar lievelingsplekje variërend van bovenop de diepvries, in een iglo, in de zetel, op het bed, op de krabpaal, in een rieten mand, op de kleerkast, in de hangmat, op de trap, in een lege aardappelenbak, op de laptoptas, op de platendraaier, en ga zo maar door. Als het maar aangenaam en rustig ligt. 's Middags staan we nog eens op omdat we aan enkele behoeften tegemoet moeten komen. Onze grommende magen moeten gevuld worden waarna we ons nogmaals wassen om daarna een ander lievelingsplekje op te zoeken en vervolgens weer in een diepe slaap vallen. Alleen wanneer de baasjes thuis komen, worden we iets actiever. We weten dat we dan flink geknuffeld worden. Dat doet zo'n deugd, hoor. We kijken er al naar uit. 'Zucht en gaap', nu nog even dutten.

Neus aan neus ...

Ik, Silly, ga graag op verkenning in de tuin en in de buurt. Er valt elke dag wel iets anders te beleven. Geritsel in de struiken of een kwetterende vogel in een boom. Soms zelfs een poes aan de andere kant van de omheining. En de geuren die je kan opsnuiven op de grond. Zeer verleidelijk. Maar kapers zijn er op de kust helaas ook. Kira, het zwarte mormel, komt dan mijn rust verstoren. Ze probeert zich zo klein mogelijk te maken om met me te willen spelen, maar haar gewicht en grootte komen mij niet zo goed uit. Ik spuw naar haar en laat me duidelijk horen om te zeggen dat ze binnen mijn persoonlijke perimeter zit waarin ik geen ander duld en dat ze een ander plekje in de tuin moet innemen. Gelukkig geeft ze het na een tijdje op of roepen de baasjes de hond bij hen wat ze dan na veel twijfel en met spijt in het hart doet. Dan kan ik eindelijk mijn gewone gang weer gaan en nestel ik mij weer knus op mijn uitkijkpost om de indrukken van het moment tot mij te laten komen.