Kochka, een hond ...

Nadat de honden elk in hun bench zijn ondergebracht, is de kust vrij voor Cleo en Kochka.
Silly en Mambo hebben hun vaste stek waar de honden niet bij kunnen alhoewel Jessy graag zou willen.
De eerstgenoemden sijpelen een voor een de woonkamer binnen die aan een grondige inspectie wordt onderworpen. Wat heeft de andere soort vandaag voor sporen nagelaten.
Nadat alles besnuffeld is, nestelen ze zich rond de kachel, die een zalige directe warmte verspreidt.
Kochka is vooral geïnteresseerd in de grote hondenmand en de geur bevalt hem zeer. Hij rolt zich zolang tot hij er als een pacha bij ligt en in slaap sukkelt. 'Zalig, hier blijf ik de hele nacht', is er op zijn snuit te lezen.
Mambo heeft altijd een zeer grote dorst. Vers water en liefst in een hondenkom van ideale grootte. Voorzichtig drinkend alsof het champagne is, laaft ze zich.
Stilaan valt een volledige rust in huis want de nacht is ondertussen ingetreden.

Zazou volgt Ambiorix …

Ik voel me reeds enkele dagen slecht. Ik heb geen honger en drink liever niets. Ik wil rusten want dan word ik misschien weer gezond wakker maar rusten gaat niet want ik heb pijn en voel me ziek.
De baasjes hebben mij woensdagmorgen naar de dierenarts gevoerd. De symptomen zijn niet duidelijk en daarom is er bloed genomen voor analyse. Ondertussen is het bang afwachten maar mijn pijn gaat niet weg. Alles wat de baasjes mij aanbieden, weiger ik pertinent. Ik weet wel dat ze het goed bedoelen, maar nu even niet!
’s Avonds ga ik terug naar de dierenarts voor de uitslag. Die is niet goed. Mijn nieren werken onbehoorlijk maar het is nog niet zo heel erg. Tegen de uitdroging krijg ik subcutaan fysiologische vloeistof toegediend. Ik moet ook een Fortekor nemen om de nierfunctie weer te verbeteren. Ik krijg weer hoop want er is kans op beterschap. Ik heb dorst en drink verscheidene keren. Ik stel mezelf voortdurend gerust door te spinnen.
Vanmorgen, donderdag, is er me nog eens fysiologische vloeistof onderhuids toegediend maar iets na de middag houdt het gevoel in mijn achterpootjes plots op. Ik weet niet wat me overkomt. Ik roep uit onmacht en om geholpen te worden. Ik wil rechtstaan en elders naartoe maar kan het niet.
Na een telefoontje van het baasje met de dierenarts wordt duidelijk dat een bloedklonter mijn achterpootjes verlamd heeft.
Na een allesomvattend overleg met de dierenarts die totaal geen enkele garantie op herstel kan bieden en de vergevorderde medische situatie beslissen de baasjes dat ik mijn gevecht mag staken. Ik voel me ook steeds meer achteruit gaan.
Om 1630 uur krijg ik een verdoving waarbij ik zeer slaperig word. Ik voel me veel rustiger worden en de pijn vermindert. Van dan af weet ik niets meer.

We hebben onze poes, Zazou, laten inslapen.
We hebben gedurende drie uur voorafgaand aan de moeilijk maar enige juiste beslissing, afscheid kunnen nemen van Zazou en ze nog in de mate van het mogelijke verwend door ze te strelen, er tegen te praten en ze gerust te stellen.
Zeven jaar heeft ze aan onze zijde gestaan.
Voor de zoveelste keer worden we getroffen door verdriet en telkens weer doet het pijn. Zoiets wordt je nooit gewoon.
We gaan haar gemiauw en haar aangename gezelschap missen.

Volgende week bij dooi wordt ze in de tuin, naast Ambiorix, begraven.

Weerom een indringer ...

We waren met z'n allen stilaan gewoon geraakt aan Kira, de zwarte labradoodle. We kregen het respect van de hond en wij toonden ons zachte karakter voor haar goede gedrag. En plots staat daar pal voor onze ogen een lichtbruin met zwartgrijs getinte spits geneusde snoodaard, die ons recht in de ogen kijkt van 'en ik ben vanaf nu uw nieuw speelkameraadje en ik zal u zeker niet laten winnen'.
Sinds die dag, nu bijna twee weken geleden, logeren we met z'n allen terug op de bovenste verdieping. We wagen ons alleen 's morgens of 's avonds, wanneer beide mormels van honden in hun bench opgesloten zitten, naar beneden om te eten. Alleen Mambo, die zich van geen kwaad bewust is of een hoge angstdrempel heeft, stapt vol zelfvertrouwen geregeld door het huis alsof ze hier alleen woont. Ze staat geregeld vanaf een veilige hoge plaats neus aan neus te snuffelen met Jessy, de bijna volledige Mechelse herder. Van ver houdt ze de deur in het oog. Aandachtig luistert ze of er iemand de trap afdaalt. Vertonen we onze kop achter de hoek, komt ze afgestoven als een pijl uit een boog. Het is een echte waakhond.
Hoelang deze situatie gaat duren, weten we niet, maar plezant is iets anders. Het enige dat we kunnen doen, is vooral solidair zijn. Allen tegen een, een tegen allen. We geven de nieuwkomer wat tijd en zullen dan wel verder zien. Jonge honden worden ook ouder en rustiger.

Laatste van 2011 ...

We zitten met z'n allen voor het raam en kijken hoe de vogeltjes zich tegoed doen aan de zaden en noten die de baasjes in de bomen hebben gehangen. Naar buiten gaan, doen we liever niet met dit weer. Onze pootjes worden dan nat en de wind blaast onze pels in de war. En dan moeten we alle haren weer mooi op hun plaats leggen. Alhoewel we ons met veel plezier wassen want het ontspant ons. Maar vandaag vooral omdat we proper de tijdbarriëre van 2012 willen overschrijden. Misschien krijgen we vanavond iets extra in ons bakje. Laat ons er al op drinken.
Nog veel plezier in alle mogelijke vormen en tot volgend jaar.

Cleo met Halloween ...

De duisternis valt, sinds enkele dagen, vroeger in want de mensenwereld heeft de tijd teruggedraaid. De baasjes blijven langer liggen en gaan later naar bed. Wij, dieren, zijn hiervan weer het slachtoffer want we moeten onze honger een uur uitstellen. Doordat het zo vroeg donker wordt, staat ons jachtinstinct vroeger dan normaal op scherp.
De tijd van geesten en spoken is weer aangebroken. De mensen herdenken hun overleden familie, vrienden, kennissen en dieren. Wij staan even stil bij Ambiorix die ons vast vanuit de poezenhemel gade slaat.
Door de duisternis in dit kleine dorp sluipen schichtig zwarte gedaanten door de geplaveide straten. Voor je het weet staan deze gure schaduwen voor jouw deur en roepen "geef ons iets of we doen je wat". Het is dan ook schrikken wanneer Cleo, slechts door het haardvuur verlicht, als een schicht komt aanlopen en een duivelse heksendans rond de krabpaal begint. We bewonderen met z'n allen, mens, kat en hond, hoe ze uitgelaten geniet van haar paaldans, grijpend naar haar staart. Na enkele minuten snelt ze weer weg de trap op om even later terug de woonkamer binnen te duiken voor het vervolg van haar vurige dans. Haar ogen spuwen vuur en haar nagels zetten zich steeds dieper in de paal. Nog enkele keren herhaalt ze haar bezwering. Na een tijdje keert de rust weer. Iedereen legt zijn of haar kop neer en dut weer in. Vanaf nu zijn we gedurende een jaar weer op ons gemak.

Allemaal binnen blijven ...

Het minder goede weer heeft weer zijn intrede gedaan. We zitten met z'n allen voor het venster en kijken geboeid naar de neervallende druppels die uitdeinende kringen vormen in steeds groter wordende plassen. Naar buiten willen we helemaal niet want dan wordt onze pels nat. En het is nog koud op de koop toe. De herfst neemt stilaan de overhand en er lijkt geen weg terug naar warme dagen. We richten ons dan maar naar wat zich binnen afspeelt. Ik, Mambo, zal het baasje even gaan helpen met zijn elektronische administratie. Het zachtjes trillen en de warmte van de desktop, de bewegende cursor op het scherm en het getik van het toetsenbord wiegen mij stilletjes in slaap. Ik kijk mee naar de weersvoorspellingen maar surf even later weg naar betere en zonnige oorden.

Wassen, niet knippen ...

Het is weer zover. De baasjes zijn rustig en languit geïnstalleerd op de bank. Ik, Mambo, heb net een dutje gedaan. Het eetbakje is geledigd en ik kuier een beetje rond met mijn eigenaardige vrouwelijke machopasjesstijl. Tijd voor een rondje om te kijken of er misschien in de omgeving iets veranderd is. Ik wandel de trap op maar zie, buiten een tot een bolletje opgerolde Zazou in haar mand, een over zijn gehele lengte gestrekte Kochka op het hoogste schavot van krabpaal drie en Cleo op de kleerkast in een omgekeerde hoed, geen veranderingen. Helemaal onderaan de trap ter hoogte van de straat lijkt alles net hetzelfde als voor mijn dutje. Dan maar terug naar de woonkamer om me te nestelen op mijn platenspeler. Of neen, toch niet, eerst even lekker strekken op de leuning van de bank. Oh, wat is dat, een klant in mijn salon. Even wassen en kammen. Ik leg mijn poot bovenop het hoofd van het baasje en begin zijn karige haar voorzichtig te wassen en leg daarna zijn blonde lokken mooi in de plooi. Na een kwartiertje hou ik het voor bekeken en begin ik aan mezelf. Baasje ziet er fraai uit met zijn rechtopstaande haar waarbij zijn vrouwtje in een deuk ligt van het lachen. Maar ik vind dat ik mijn werk, op basis van mijn jarenlange ervaring, zeer goed heb uitgevoerd.