Op zoek naar ...

Ik, Kochka, hoor geritsel aan de voordeur. Even naar beneden snellen om vast te stellen wat er gaande is. Ha, de postbode morrelt aan de brievenbus. Ik wrijf en tik met mijn voorpoten tegen het raam. Hij kijkt verbaasd in het rond maar ziet me niet. Elke dinsdag van de week duwt hij met alle moeite van de wereld een bundel reclameblaadjes door de gleuf van de bus. Omdat de baasjes die niet altijd inkijken, heb ik mij opgeofferd deze taak op mij te nemen. Ik ga dan op zoek naar de wekelijkse koopjes en kortingsbonnen. Het leven is al duur genoeg en alle reducties zijn welkom. Zo kunnen de baasjes altijd de lekkerste dingen voor ons halen. Zalig om zo al rollend te bladeren tijdens mijn vrije tijd. Oh, deze bon moet ik aanduiden of zal ik hem proberen uit te scheuren? Ik kan misschien beter even bellen.

Hoog bezoek ...

Alarm! Alarm! Indringer gemeld! Alle hens aan dek! We zijn in alle staten!
Zo zouden we vroeger gereageerd hebben wanneer een rasgenoot ons terrein betrad.
Nu houden we de indringer goed in de gaten terwijl we ons onbeweeglijk zo laag mogelijk tegen de grond drukken. Silly gromt, Kochka weet niet wat hij ziet, Cleo kijkt vanuit de deuropening, Zazou vlucht naar binnen, Ambiorix graast rustig verder en Mambo, nieuwsgierig en uitnodigend als altijd, ziet misschien niet zo goed want ze gaat neus aan neus staan met de onbekende tot ze plots een niet thuis te brengen, misschien wel onaangename, geur ruikt. Ze deinst terug, maakt een ommetje rond de onwelriekende waarna ze op een veilige afstand de indringer gaat begluren.
De indringer is een kolossale kater van een van de buren. Het is niet de eerste keer dat hij langskomt. Maar het is een lieve die geen vlieg kwaad doet. Zijn postuur bezorgt hem niet veel vijanden. Hij komt altijd langs om gestreeld te worden. Hij wroet zich onder de handen van de baasjes waarna hij zich overgeeft en op zijn rug begint te spinnen. Hij wil hard gestreeld worden want hij bezit heel wat kracht. Na een tijdje houdt hij het voor gezien en vertrekt op zijn dooie gemak zonder ons nog een blik te gunnen.

Kochka weg ...

Het is stil in het grote huis. Silly, Mambo, Zazou, Ambiorix en Cleo zijn buiten op stap. Ik, Kochka, zie ze lopen vanachter het raam. De zon schijnt in mijn gespleten ogen. Ik mag nog niet alleen buiten. Ik moet wachten tot het weer stabieler is.
Ik hoor het baasje aan het werk in de badkamer en het vrouwtje poetsen. Ik profiteer ervan om ongestoord het hele huis te verkennen. Zalig! Ik besnuffel alles, laat mijn geursporen na en ga op elk lekker plaatsje even liggen rusten.Enkele uren later en na het tellen van de teruggekeerde poezen, missen de baasjes mij. Iedereen is lekker van het middagmaal aan het smullen. Ik ruik het en heb ook honger. De baasjes roepen mij, maar ik kom niet opdagen. Dat verwondert hen want meestal ben ik er als de kippen bij wanneer het om eten gaat. Ik verhef mijn stem, maar er komt geen reactie. Ik hoor de baasjes de trap op en af lopen, op zoek naar mij maar ze vinden me niet. Ik roep nogmaals. Voetstappen komen dichterbij en plots gaat de kelderdeur open. Ik kwispel met mijn staart zoals een tevreden hondje dat zijn baasjes terugziet. Ik ben weer helemaal gelukkig. Ik was namelijk stiekem achter het baasje mee de kelder binnengeslopen wanneer hij gereedschap kwam halen en had mij verstopt achter de warmtepompinstallatie. Het baasje vertrok en had de deur weer dichtgedaan. Ik ben toen de kelder verder gaan verkennen en besefte na mijn verkenning dat ik helemaal alleen in het donker zat. Ik heb dan maar gewacht.
Weer een les geleerd. Geduld loont, maar laat je niet opsluiten. Stilaan leer ik zo op eigen poten te staan. Terecht komen doe ik wel. Ik vlieg naar mijn bakje en eet de inhoud gulzig op. Stel je voor dat ik straks terug ergens vast kom te zitten.

Cleo even weg ...

Het is vredig in huis. Hier heerst een echte winterstop en -slaap. Ieder van ons begeeft zich om beurt van de ene slaapplaats naar een andere. We kijken naar buiten hoe de vogeltjes ons voor het raam komen uitdagen, we eten een hapje, nuttigen een drankje en 's avonds warmen we ons languit op voor het vuur van de houtkachel. We krijgen af en toe de gelegenheid om onze pootjes te strekken bij lage temperaturen, maar we blijven liever binnen. De enigen die heel even hun vel riskeren zijn de langharige Mambo, die onmiddellijk naar een vogelobservatiepost stuift, Zazou, die gedragen door een kruiwagen na twee minuten terug aan de achterdeur staat en Silly die eerder haar pootjes schudt om sneeuwvrij te blijven dan dat ze een wandelingetje doet.
Met mij, Cleo, heeft het bazinneke een ander plan. Ze lokt me zoals steeds de zetel in waar ik aanbied om me te strelen. Dit is trouwens de enige plaats waar ik aangeraakt wil worden. Ik geniet met volle teugen wanneer ze mijn nek masseert en achter mijn oren wrijft. Soms draai ik me op mijn rug en mag ze even mijn buikje voelen. Maar ik ben altijd op mijn hoede. Na een tijdje grijpt ze mij dan vast en streelt me verder op haar schoot. Zolang ik weet dat ze geen kwade bedoelingen heeft, ben ik ermee akkoord.
Maar vandaag zet ze me niet terug in de zetel. Ze steekt me in een reismand, beter bekend als de 'naardedierenartstransportkoffer'. Ik kan niet meer weg en onderga gelaten mijn lot. Ik ben zoals altijd het eerste proefkonijn van het jaar dat inentingen krijgt. Gelukkig verloopt alles, heenrit, bezoek en terugrit, zeer vlot en zonder al teveel spanningen maar met veel gepraat onderweg. Zo'n bezoek lukt meestal beter wanneer je je laat meedrijven met de 'flow'.
Terug thuis mijd ik even de zetel maar het duurt niet lang of ik lig weer op mijn vaste stek met een kriebelende hand in mijn nek. Oef, nu ben ik terug voor een jaartje op mijn gemak.

Ambiorix meldt zich ...

Het gebeurt niet zo dikwijls, maar ook poezen kunnen een kou oplopen. Zo ook is het mij, Ambiorix, overkomen. Reeds enkele dagen overkomt mij, 's avonds bij het stretchen aan de krabpaal, een diepe, zware en losse hoest die toch een tiental minuten aanhoudt. Ik denk dat ik mijn longen zo ver opentrek dat er ineens veel te veel koude lucht naar binnen schiet. De baasjes wachten zoals steeds niet te lang en daar ga ik weer op pad naar de dierenarts. Het is niet de eerste keer dat ik zo zwaar hoest. Verleden jaar was er bij het 'grazen' een grasspriet blijven steken. Voor de helft in mijn keel en de andere helft in mijn neus. Slikken, hoesten en niezen hielp niet en met een pincet heeft de dierenarts toen de spriet kunnen verwijderen zonder verdere gevolgen. Vandaag is het anders. Bij de dierenarts toegekomen, is de diagnose een kou op mijn lijf en dat terwijl ik altijd voor de kachel of lekker warm ineengedoken op het bed lig! Twee spuiten in mijn billen en terug naar huis. Ik heb niet veel honger en zoek dan maar mijn vaste slaapplaats op. Na enkele dagen voel ik mij beter en dat merken de baasjes wanneer ik ze vraag om mijn bakje nog eens bij te vullen. Ik toon dat ik hen graag zie door af en toe met mijn beide ogen te pinken wanneer ze mij aankijken. Ik denk dat ik hier toch nog een lange tijd ga blijven.

Kochka gaat er voor ...

Hier ben ik weer. Ik ben als eerste wakker na een, voor mij, lange 'winterslaap'. Ik heb een reuzehonger. Niet alleen nu, maar eigenlijk heb ik dat gevoel elke dag. 's Morgens wanneer ieder zijn eetbakje heeft besnuffeld en daarna heeft leeg gegeten, controleer ik nog even of iedereen wel voldoende binnen heeft om de dag rond te komen. Wanneer dit niet het geval is, zou ik de baasjes moeten verwittigen, maar de drang en vooral mijn maag is zo groot dat ik elk trogje tot op de bodem schoon lik. Het lijkt soms meer op een wereldrecordpoging om zo snel mogelijk het meest te vreten. Meestal neem ik als dessert nog een portie poezenmelk en enkele krokante kroketten. Daarna zit ik zo vol dat ik mij languit in de zetel moet neervleien want het bloed trekt dan van mijn snelle poten en hoofd naar mijn maag waardoor ik zo lui word als kabouter Lui. Het duurt niet lang of ik ben dan terug in dromenland waar het beeld van een bakje vers vlees in een of andere lekkere saus mijn gedachten passeert. Mmmm...

Cleo fotografeert ...

Het is 2010 heb ik horen zeggen. Zonder er echt bij stil te staan, ben ik een nieuw jaar binnengestapt. Ik werd helemaal niet opgeschrikt door vuurwerk, luidruchtige feestvierders of zatte, jankende katten. Voornemens heb ik ook niet gemaakt. Ik wil alleen maar mijn luilekker leventje verder zetten. Op tijd en stond mijn buikje rond eten, daarna een ongestoorde zitting houden, de lekker uitziende vogeltjes bespioneren, geregeld een dutje doen, af en toe eens lekker uit de bol gaan door met allerlei speeltjes te ravotten en vooral de andere poezen zoveel mogelijk mijden om confrontaties uit de weg te gaan. Doch mijn verbazing is groot wanneer ik, na mijn dagelijks schoonheidsslaapje, de woonkamer inspecteer. De zetel is volledig gevuld met mijn katachtige huisgenoten.Alle vijf op een rij. Van links naar rechts: Mambo, Kochka, Ambiorix, Zazou en Silly. Dat moet ik snel op de gevoelige plaat vastleggen. Ziezo, het bewijs kan je hiernaast bekijken. Zou ik er nu ook gaan naast liggen?