Ambiorix meldt zich ...

Het gebeurt niet zo dikwijls, maar ook poezen kunnen een kou oplopen. Zo ook is het mij, Ambiorix, overkomen. Reeds enkele dagen overkomt mij, 's avonds bij het stretchen aan de krabpaal, een diepe, zware en losse hoest die toch een tiental minuten aanhoudt. Ik denk dat ik mijn longen zo ver opentrek dat er ineens veel te veel koude lucht naar binnen schiet. De baasjes wachten zoals steeds niet te lang en daar ga ik weer op pad naar de dierenarts. Het is niet de eerste keer dat ik zo zwaar hoest. Verleden jaar was er bij het 'grazen' een grasspriet blijven steken. Voor de helft in mijn keel en de andere helft in mijn neus. Slikken, hoesten en niezen hielp niet en met een pincet heeft de dierenarts toen de spriet kunnen verwijderen zonder verdere gevolgen. Vandaag is het anders. Bij de dierenarts toegekomen, is de diagnose een kou op mijn lijf en dat terwijl ik altijd voor de kachel of lekker warm ineengedoken op het bed lig! Twee spuiten in mijn billen en terug naar huis. Ik heb niet veel honger en zoek dan maar mijn vaste slaapplaats op. Na enkele dagen voel ik mij beter en dat merken de baasjes wanneer ik ze vraag om mijn bakje nog eens bij te vullen. Ik toon dat ik hen graag zie door af en toe met mijn beide ogen te pinken wanneer ze mij aankijken. Ik denk dat ik hier toch nog een lange tijd ga blijven.

Kochka gaat er voor ...

Hier ben ik weer. Ik ben als eerste wakker na een, voor mij, lange 'winterslaap'. Ik heb een reuzehonger. Niet alleen nu, maar eigenlijk heb ik dat gevoel elke dag. 's Morgens wanneer ieder zijn eetbakje heeft besnuffeld en daarna heeft leeg gegeten, controleer ik nog even of iedereen wel voldoende binnen heeft om de dag rond te komen. Wanneer dit niet het geval is, zou ik de baasjes moeten verwittigen, maar de drang en vooral mijn maag is zo groot dat ik elk trogje tot op de bodem schoon lik. Het lijkt soms meer op een wereldrecordpoging om zo snel mogelijk het meest te vreten. Meestal neem ik als dessert nog een portie poezenmelk en enkele krokante kroketten. Daarna zit ik zo vol dat ik mij languit in de zetel moet neervleien want het bloed trekt dan van mijn snelle poten en hoofd naar mijn maag waardoor ik zo lui word als kabouter Lui. Het duurt niet lang of ik ben dan terug in dromenland waar het beeld van een bakje vers vlees in een of andere lekkere saus mijn gedachten passeert. Mmmm...

Cleo fotografeert ...

Het is 2010 heb ik horen zeggen. Zonder er echt bij stil te staan, ben ik een nieuw jaar binnengestapt. Ik werd helemaal niet opgeschrikt door vuurwerk, luidruchtige feestvierders of zatte, jankende katten. Voornemens heb ik ook niet gemaakt. Ik wil alleen maar mijn luilekker leventje verder zetten. Op tijd en stond mijn buikje rond eten, daarna een ongestoorde zitting houden, de lekker uitziende vogeltjes bespioneren, geregeld een dutje doen, af en toe eens lekker uit de bol gaan door met allerlei speeltjes te ravotten en vooral de andere poezen zoveel mogelijk mijden om confrontaties uit de weg te gaan. Doch mijn verbazing is groot wanneer ik, na mijn dagelijks schoonheidsslaapje, de woonkamer inspecteer. De zetel is volledig gevuld met mijn katachtige huisgenoten.Alle vijf op een rij. Van links naar rechts: Mambo, Kochka, Ambiorix, Zazou en Silly. Dat moet ik snel op de gevoelige plaat vastleggen. Ziezo, het bewijs kan je hiernaast bekijken. Zou ik er nu ook gaan naast liggen?

Zazou spreekt woorden ...

Vannacht, oudejaarsavond, was het niet van de poes. De kat was van huis en de muizen begonnen te dansen. Iets verderop was de kat op het spek gebonden waardoor iedereen de kat uit de boom keek. Een geniepigaard kneep de kat in het donker waarna de kat op de koord zat. Iedereen wist dat het geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken en een kat in het nauw maakt rare sprongen. Maar het eerste gewin was kattengespin, dacht hij. Hij wist er zoveel van als een kat van saffraan. In het donker zijn alle katten grijs. Daardoor kocht hij van iemand een kat in een zak. Die persoon had de kat in de zak namelijk de bel aangebonden. Die kat zette een hoge rug waardoor ze een tijd als kat en hond leefden. Nog wat later stuurde hij alleen nog zijn kat.

Poezen plannen ...

Na een doordeweekse dag, want wij, katten, voelen geen verschil met gisteren, vandaag of morgen, zijn beide baasjes thuis. Het is kerstavond. Het vrouwtje heeft een hele dag op haar benen moeten staan en is vermoeid. Het baasje heeft zijn beste beentje voorgezet en dat resulteert in een zeer lekkere maaltijd waar wij ook een beetje van kunnen genieten. Ze zitten nu gezellig bij mekaar. We hebben het begrepen. Veel beweging zit er vandaag niet meer in. Ieder van ons wandelt nog een beetje rond en kiest daarna een strategische positie. Sommigen in de buurt van de baasjes en anderen op een hoge uitkijkpost of in een malse mand. Na een halfuurtje hebben we ze, zonder dat ze het beseffen, volledig ingesloten. Ze kunnen nergens meer naartoe. Wanneer ze ons strelen, beginnen we te spinnen. We vinden het reuze. Na een tijdje ligt iedereen in een slapende roes. Is dat nu het gevoel van Kerstmis?

Poezen horoscopen ...

Nadat er een horoscoop voor mensen is gemaakt, bestaat er nu ook een horoscoop voor ons, katten. Wij, Silly en Zazou zijn Rammen (21 maart - 20 april), Ambiorix is een Leeuw (21 juli - 20 augustus) en Kochka is een Stier (21 april - 20 mei). Van Cleo en Mambo zijn geen geboortegegevens bekend maar dat deert hen niet zo. Geboren zijn ze alleszins! Nu we dat allemaal weten, gaan de baasjes ons nog beter begrijpen. Dat komt ons alleen maar ten goede. Nu nog de voorspellingen voor 2010 bekijken.

Zazou poetst ...

Na mijn tien dagen antibiotica ziet mijn tandvlees er al veel beter uit. Het is nog een beetje rood maar ik voel me lekkerder in mijn vel. Mijn collega's vinden dat ook alhoewel ik af en toe nog eens blaas wanneer er een van hen te dicht nadert. Mijn tanden zijn nu zelfs stralend wit. Wanneer ik in het donker glimlach, heb ik licht. Grapje! Een welriekende adem heb ik wel. 's Avonds na de laatste maaltijd van de dag, is het poetstijd, net voor het slapengaan. De baasjes hebben hun handen dan vol met mij. Het baasje houdt mij stevig vast want mijn vier pootjes zoeken altijd een gaatje om te kunnen ontsnappen. Het bazinneke poetst met een vingerborstel alle restjes van tussen mijn scherpe tanden. Een geluk want anders zouden er niet veel vingers overschieten. Ik spartel vooral tegen om hen te plagen want ik moet een reputatie hoog houden. De smaak is uiteindelijk nog niet zo slecht (Parodongyl tandpasta van Virbac). Oei, daar komt ze weer. Ik zal maar weer doen alsof ik het niet graag heb.