Allen vereeuwigd ...

Sinds kort bevinden we ons allemaal, ook wanneer we er niet zijn, op een prominente plaats in het huis. De baasjes hebben ons vereeuwigd en uitvergroot op doek. Je kan er niet naast kijken. De honden kunnen er niet aan uit en denken dat het aantal poezen is verdubbeld. Nu voelen we ons nooit meer eenzaam want de anderen kijken altijd mee of we bewonderen onszelf.

Kochka krabt ...

Zalig om bij een deugddoend herfstzonnetje door de tuin te struinen, achter vallende bladeren te hollen, alle in de lucht hangende geuren op te snuiven en me eens flink uit te rekken aan een paal en tegelijkertijd mijn nagels te scherpen. Meer moet dat niet zijn. En wanneer de zon verdwijnt, verdwijn ik terug in mijn warme mand en herbeleef ik deze zalige momenten. Tot de volgende herfstwandeling.

Rangorde ...

Sinds kort is de rust ten huize van ... weergekeerd. De strijd heeft enkele maanden geduurd, maar is eindelijk toch beslecht. Dat wij, katachtigen, een hoger niveau hebben dan honden is al langer bekend. Maar we zijn er met z'n allen in geslaagd dat ook thuis door te voeren. Met Silly op kop, lichtjes gevolgd door Mambo en Kochka, sluit Cleo de poezenrij. Hieronder komen Kira en Jessy, de honden. Het bewijs wordt elke dag geleverd wanneer wij voor de 'zwartneuzen' paraderen. Ze snuffelen maar blijven verstandig buiten het bereik van onze klauwende poten. 's Avonds liggen we te rusten in opklimmende volgorde. Jessy op de grond, Kira in de zetel en Mambo op de leuning erboven. Laat ons dat zo in de toekomst houden.

Onze vereniging ...

We genieten van de mooie, zonnige dagen tijdens de nazomer. Iedereen zoekt zijn of haar vaste plekje op in de tuin. We wippen even over tot bij de buren, genieten van wat er rondom ons gebeurt, de vlucht en het gekwetter van de vogeltjes, de ritselende muizen, onze onderlinge schijngevechten en het uitrusten op de schoot bij de baasjes. Maar sinds kort hebben we ons vooral verenigd in een plaatselijk zangkoor. Cleo en ik, Kochka, zijn ermee begonnen. We zingen dat het een lieve lust is en ons repertoire breidt zich stilaan uit tot een volledig concert. Hopelijk kunnen de buren het waarderen.

Mambo in de ziekenboeg ...

Ik lig zoals elke dag te genieten op de trap en kijk naar de jonge poesjes die in de voortuin bij de overburen ravotten. Het zonnetje maakt me helemaal warm en ik kijk al uit naar de lente. Vanuit mijn hoge positie overzie ik de straat en de uitzonderlijke voorbijgangers.
Maar plots schrik ik op van iets, ik maak een beweging om weg te komen maar ik bevind me niet meer op de trap maar in de lucht. Ik begin te vallen, raak onderweg waarschijnlijk nog een balustrade en beland bijna zes meter lager aan de voordeur. Van de schrik ren ik terug de trap op. Ik laat hierbij een bloedspoor van fijne druppels achter. Eens terug boven druppelt mijn neus helemaal rood. Ik voel me niet lekker. Misschien beef ik nog van het bang zijn, een gevoel dat ik normaal niet ken. Ik ga languit liggen op de vloer. Mijn hoektanden doen pijn en het speeksel loopt uit mijn bek.
Mijn baasje zien zich genoodzaakt om met mij langs de dierenarts te gaan. Mijn lijf wordt door haar van voor tot achter nauwkeurig bepoteld maar ik vertoon geen pijn aan mijn ledematen. 'Een mogelijke lichte hersenschudding' luidt de uitslag. Een injectie cortisone tegen de pijn en ik kan terug mee. Ik moet ook enkele dagen een cortisone pilletje slikken om de zwellingen, moesten die er zijn, en de pijn te onderdrukken. Daarna zou ik er weer bovenop moeten zijn.
Thuisgekomen krijg ik de behandeling van een gehersenschudde. De kamer wordt bijna volledig verduisterd en ik mag geen bezoek. Ik nestel me op het grote bed en slaap. Het baasje komt geregeld eens binnen om te zien hoe ik het stel. Mijn spieren doen pijn waardoor ik mij snel neerleg. Mijn tanden doen nog een beetje pijn.
's Avonds heb ik gelukkig mijn eetlust en dorst teruggevonden. Ik waag me terug langs de trap naar beneden en probeer de draad weer op te nemen.
Gelukkig laten de honden mij met rust. Ik laat me verwennen. Hopelijk gaat het de volgende dagen alleen maar beter.

Silly is pastoor ...

Elke dag ben ik bereid te luisteren naar mijn gelovigen. Ik doe mijn dagelijkse ronde door het huis en mijn huisgenoten kunnen dan hun grieven kwijt.
Ik kan goed luisteren en af en toe spreek ik hen enkele bemoedigende woorden toe.
Op vrijdag komen ze om beurten biechten. Ik zit dan, zoals het een pastoor past, in de biechtstoel. In feite koppel ik het aan mijn liefste bezigheid: in de mand liggen. Ik probeer dan niet, zoals een pastoor, in slaap te vallen, alhoewel dat niet gemakkelijk is. We zien mekaar door de mazen van de mand en de gelovige fluistert dan zijn zonden door het riet. Ik beantwoord met een kort gemiauw ter bevestiging en leg ze op het einde van de biecht een goeie daad ten uitvoer voor.
Vooral Mambo komt de laatste tijd wat vaker. Maar ja, ik mag niet uit de biecht klappen.

Zazou zegt vaarwel ...

Dag allemaal, ziehier nog enkele momentopnamen van mijn aardse bestaan. Ik denk met veel plezier terug aan alle ervaringen die ik met jullie heb mogen beleven. Ambiorix en Spooky groeten jullie en stellen het wel in dit poezenparadijs. Mijn achterpootjes kan ik weer gebruiken en mijn nieren functioneren weer naar behoren. Mijn voormalige vriendjes nemen de leiding en ik loop met hen mee. Ze laten mij alle zalige plekjes van het poezenparadijs zien. Wanneer je dit weet dan is het niet zo erg om het aardse bestaan voor het eeuwige leven te ruilen. Het is hier hemels. Ik ben hier gelukkig en heb geen zorgen meer. Mag ik jullie nog het beste wensen en we zien mekaar vast nog wel al is het in jullie dromen. Geniet en hou jullie goed. Zazou.